เราะเบาๆ ดังขึ้นมา
ตำแหน่งที่หมากดำเม็ดนั้นวางลงไปกลับทำให้หมากของตัวเองโดนกินไปแถบใหญ่
“นี่เล่นตลกหรือเปล่า?”
เพราะเขาได้อันดับหนึ่งในการแข่งขันหมากล้อมของงานเลี้ยงซื่อไห่ จึงไม่มีใครคิดว่าจิ๋งจิ่วเล่นหมากล้อมไม่เป็น
เช่นนั้นการที่จิ๋งจิ่วทำแบบนี้อาจจะมีคำอธิบายอยู่สองอย่าง
เขาทำให้หมากของตัวเองตายไปแถบใหญ่ การตอบโต้ของถงเหยียนย่อมต้องไม่เหมือนกับที่คิดเอาไว้ในตอนแรก นี่ก็จะสามารถพิสูจน์คำพูดที่เขาพูดเอาไว้เมื่อครู่นี้ได้
—- ไม่มีใครสามารถคำนวณการตอบโต้ของศัตรูได้ทั้งหมด รวมไปถึงตัวเขาเองด้วย
เพียงแต่การพิสูจน์แบบนี้มันจะมีความหมายอะไร?
อาศัยวิธีการแบบนี้ยอมแพ้ จากนั้นเดินจากไปโดยไม่เสียหน้า?
ผู้คนคิดว่าการตอบโต้แบบนี้ค่อนข้างฉลาดเฉลียวทีเดียว ดังนั้นจึงส่งเสียงหัวเราะด้วยเจตนาดี
ถงเหยียนมิได้หัวเราะ เขามองดูกระดานหมากล้อมอย่างเงียบๆ
มหาบัณฑิตกัวเองก็มิได้หัวเราะ เขามองดูกระดานหมากล้อมคล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่
เขาเป็นคนเดินหมากกระดานนี้ในช่วงแรก ดังนั้นเขาย่อมต้องเข้าใจในหมากกระดานนี้เป็นอย่างมาก
สิ่งที่พวกเขามองมิใช่หมากสีดำเม็ดนั้น หากแต่เป็นมุมหนึ่งของกระดาน
ก่อนที่จิ๋งจิ่วจะจากไป เขาใช้นิ้วมือเคาะไปบนกระดาน ซึ่งตำแหน่งที่เคาะก็คือตำแหน่งนี้
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร มหาบัณฑิตกัวกล่าวอย่างทอดถอนใจออกมา “ร้ายกาจ”
ถงเหยียนกล่าวด้วยสีหน้าราบเรียบ “ถือว่าไม่เลว”
……
……
เจ้าล่าเยวี่ย
