นตัวตายอย่างกล้าหาญ กองทัพเจิ้นเป่ยถูกสังหารสิ้น เมืองเจาเกอถูกตีจนแตก ราชวงศ์มนุษย์ถูกทำลาย….
ที่โชคดีก็คือ ประวัติศาสตร์ช่วงนี้ยังมิทันได้เกิดขึ้นในกาลอวกาศนี้ก็ถูกจิ๋งจิ่วหยุดเอาไว้เสียก่อน
ความจริงแล้ว เมื่อก่อนเขาก็เคยทำเรื่องราวที่คล้ายๆ กันนี้ เพียงแต่ทั่วทั้งแผ่นดินเฉาเทียนมีไม่กี่คนที่ล่วงรู้
ด้วยแรงที่กดลงมาบนมือ เจ้าล่าเยวี่ยรับรู้ถึงเจตนาของเขาได้อย่างชัดเจน
สำหรับผู้บำเพ็ญพรตแล้ว อารมณ์คือสิ่งที่ไร้ความหมาย เป็นสิ่งที่ไม่มีประโยชน์
มิสู้สังหารด้วยกระบี่หรือไม่ก็รุกฆาต
หากไม่สามารถ ไยต้องโกรธด้วย
จิ๋งจิ่วปล่อยมือเจ้าล่าเยวี่ย เดินไปยังหน้าแผงหมากรุกท่ามกลางสายตาแปลกๆ เหล่านั้น
เจ้าล่าเยวี่ยรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ในใจครุ่นคิดว่าถ้าหากไม่สนใจจริงๆ เช่นนั้นเหตุใดเจ้าต้องไปด้วย?
หากไม่ชอบจริงๆ ต่อให้ไม่ฟันกระบี่ลงไป ก็ควรจะออกไปจากตรงนี้มิใช่หรือ เหตุใดต้องฟังคำพูดของเขาด้วย?
มหาบัณฑิตกัวมองดูจิ๋งจิ่ว รู้สึกแปลกใจในความสัมพันธ์ของเขาและชายหนุ่มผู้นั้น พลางกล่าวว่า “เล่นเป็น?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “น่าจะถือว่าเป็น”
มหาบัณฑิตกัวไม่คิดถึงเรื่องนี้อีก เพราะเวลานี้เขาต้องการสมาธิอย่างมาก
เขาไม่เคยเดินหมากกับชายหนุ่มมาก่อน แต่เคยดูบันทึกการเดินหมากของอีกฝ่ายมามากมาย
เขาเชื่อมั่นอย่างมากว่าอีกฝ่ายคือคนที่มีพรสวรรค์ยอดเยี่ยมที่สุดในรอบหลายร้อยปี
เขาคือยอดฝีมือของอาณาจักรในวงการหมากล้อม ถึงข
