นาดได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในราชสำนัก แต่เขาก็ยังไม่มีความมั่นใจว่าจะสามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้
การประลองกับคนระดับนี้ เขาจำเป็นต้องรวบรวมสมาธิที่มีทั้งหมด ตัดขาดการรบกวนทุกอย่าง ถึงจะพอมีโอกาสอยู่บ้าง
ชายหนุ่มผู้นั้นมิได้พูดกับจิ๋งจิ๋วอีก เขาหลับตาเริ่มทำสมาธิ
เขาไม่คิดว่าตัวเองจะแพ้ แต่มหาบัณฑิตกัวนั้นไม่เหมือนกับเจ้าของแผงหมากรุกเหล่านั้น
บนถนนเงียบสงัด บรรยากาศค่อนข้างตึงเครียด
ทันใดนั้นเอง ในกลุ่มคนมีเสียงรถม้าดังขึ้นมา ทั้งยังมีเสียงกระบี่แหวกอากาศดังขึ้นด้วย
จากนั้น บนถนนก็มีเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ แล้วก็มีเสียงพูดคุยดังขึ้นมา
“อยู่ที่ไหน?”
“พวกเจ้าฟังผิดหรือเปล่า บัณฑิตกัวกล่าวเช่นนี้จริงๆหรือ? ใช่คนผู้นั้นจริงๆหรือ?”
“ทำไมคนผู้นั้นถึงมาที่แบบนี้?”
คนที่สวมเสื้อผ้าไม่เหมือนกัน และมีอายุแตกต่างกันหลายสิบคนเดินทางมาถึงที่นี่
บางคนหน้าตาดูน่าเกรงขาม สวมชุดขุนนางดูสะดุดตา บางคนท่าทางดูสง่างาม สวมเสื้อคลุมยาว แล้วยังมีพ่อค้า แล้วก็มีผู้บำเพ็ญพรตที่ขี่กระบี่มา
คนเหล่านี้ต่างรู้จักกัน ล้วนแต่เป็นยอดฝีมือในวิถีหมากล้อมของเมืองเจาเกอ แล้วก็มีบางคนที่เป็นยอดฝีมือของอาณาจักรที่แท้จริง
เจ้าของแผงหมากรุกเหล่านั้นจำคนบางคนในนั้นได้ แล้วก็ย่อมต้องคาดเดาสถานะของคนที่เหลือได้ จึงพากันตกตะลึงกล่าวอะไรไม่ออก รีบเปิดทางให้คนเหล่านั้น
ยอดฝีมือทางวิถีมากล้อมเหล่านั้นมองดูมหาบัณฑิตกั
