การยกมือของเจ้าล่าเยวี่ยนั้นมีพลังอย่างมาก เป็นเพราะจับกระบี่มานานหลายปี นิ้วมือจึงมีรอยด้าน เมื่อวาดไปในอากาศที่อยู่เหนือบันไดหินด้วยความเร็วสูง พลันทำให้เกิดเสียงลมดังวูบขึ้นมา คล้ายกับธงที่โบกสะบัดอยู่ในสนามรบ ให้ความรู้สึกเด็ดเดี่ยว ทั้งมีความรู้สึกเด็ดขาด
สิ่งที่เด็ดเดี่ยวหรือพูดอีกอย่างคือแน่วแน่ยิ่งกว่านั้นก็คือสายตาของนาง
เพียงแค่สายตาหรือความเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยของจิ๋งจิ่ว นางก็รู้ว่าเขาหมายความว่าอย่างไร
เขาเองก็เช่นเดียวกัน
จิ๋งจิ่วมิได้พูดอะไรต่อ เพียงแต่เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางจึงไม่อยากฟัง
เขาทราบดี สถานะที่แท้จริงของตนเองคือเรื่องที่เจ้าล่าเยวี่ยอยากรู้มากที่สุด
แม้นนางจะไม่เคยพูดถึงมาก่อน เพียงแต่บางครั้งนางจะเอ่ยชื่อเหลียนซานเยวี่ยออกมาอย่างไม่ตั้งใจในเวลาที่พูดคุยกับเขา
—-นั่นบางทีอาจจะเป็นการหยั่งเชิง หรือไม่ก็เป็นการหลุดพูดออกมาจากความคิดของนางเอง
วันนี้นางมาพบเทียนจิ้นเหริน ด้วยคิดอยากจะถามคำถามนี้ แล้วเหตุใดจึงไม่ถาม? จิ๋งจิ่วเตรียมจะพูดออกมาเอง เหตุใดนางจึงไม่อยากฟัง?
“สำหรับเรื่องที่ว่าเจ้าเป็นใคร ข้าเคยคาดเดาเอาไว้หลายอย่าง ข้าเคยคิดว่าเจ้าอาจจะเป็นมารชั่วของสำนักฝ่ายอธรรม บางครั้งก็มีการคาดเดาที่แปลกประหลาดยิ่งกว่านั้น”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “แต่วันนี้ข้าไม่ได้ถาม หากแต่คิดเข้าใจแล้ว ความจริงแล้วข้าไม่ได้ต้องการคำตอบนี้”
จิ๋งจิ่วถาม “เพราะอะไร?”
“เพราะข้าไ
