ูเบื่อหน่ายออกมา
เมื่อครู่เขาลงประลองด้วยตัวเอง ก่อนจะพ่ายแพ้ยับเยิน สิ่งที่ทำให้เขายิ่งรู้สึกตกใจก็คือเขาไม่เข้าใจเลยว่าตนเองพ่ายแพ่ได้อย่างไร กระทั่งระดับความลึกล้ำในฝีมือการเล่นหมากรุกของอีกฝ่ายก็ดูไม่ออก
ด้านนอกกลุ่มคนมีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมา เขาหันหน้ากลับไปมอง ก่อนจะเห็นคุณชายสองที่เป็นคนกว้างขวางที่สุดในโรงหมากรุกเดินมาข้างหน้าสุด เขาพลันรู้สึกโล่งใจ
โรงหมากรุกชุนซีค่อนข้างมีชื่อเสียงในเมืองเจาเกอ เขาน่าจะไปเชิญยอดนักเล่นหมากรุกที่ร้ายกาจมาเป็นแน่
ในตอนที่เขาเห็นชายชราที่สวมชุดธรรมดา หนวดเครายาวปลิวไหวตามลมเดินเข้ามา เขากลับสูดปากด้วยความตกใจ ในใจครุ่นคิดทำไมถึงเชิญท่านผู้นี้มาได้?
คนที่เห็นชายชราผู้นั้นมีจำนวนเยอะขึ้นเรื่อยๆ กลุ่มคนแหวกเปิดทางเหมือนดั่งสายน้ำ เสียงพูดคุยและเสียงคาดเดาเบาๆ ดังขึ้นมาไม่หยุด สุดท้ายก็ไม่อาจสะกดเอาไว้ได้อีก เสียงซุบซิบเหล่านั้นกลายเป็นเสียงอุทานตกใจ
“มหาบัณฑิตกัว!”
“ท่านมหาบัณฑิตมาได้อย่างไร?”
ชายชราผู้นี้มีนามว่ากัวฉี เป็นขุนนางคนสำคัญในราชสำนัก เป็นมหาบัณฑิตแห่งหอสมุดหลวง สถานะสูงส่ง
สำหรับผู้คนที่ใช้หมากรุกเลี้ยงชีพบนถนนเส้นนี้แล้ว สถานะอีกสถานะหนึ่งของชายชรากลับมีชื่อเสียงยิ่งกว่า
มหาบัณฑิตกัวคือยอดฝีมือแห่งวิถีหมากของอาณาจักร! ถึงขนาดได้รับการยอมรับว่าเป็นอันดับหนึ่งในราชสำนัก!
“คนต่อไป”
ในเวลาเดียวกันนี้เอง ชายหนุ่มผู้นั้นก็จบการประลองที่อย
