ามสามารถที่จะทำแบบนั้นได้
ทว่าชายหนุ่มกลับไม่ยอมรับ เขากล่าวว่า “ท่านไม่สามารถเอาชนะข้าได้ ส่วนเรื่องเก็บกวาด คนที่มาตั้งแผงหมากรุกเหล่านี้ไม่มีทางยอมรับแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นในเมืองเจาเกอยังจะคนอีกมากที่ไม่ยอมรับ”
กลุ่มคนส่งเสียงอุทานตกใจขึ้นมา ในใจครุ่นคิดคนผู้นี้ช่างอวดดีจริงๆ
แต่มหาบัณฑิตกัวกลับฟังออกถึงความหมายอื่น เขากล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “เชิญ”
ชายหนุ่มกล่าว “รอประเดี๋ยว ข้ามีอีกเรื่องหนึ่งที่ต้องทำก่อน”
มหาบัณฑิตกัวกล่าว “เชิญ”
กล่าวจบประโยคนี้ สายตาเขาก็มองไปยังม้านั่งที่ยังถือว่าสะอาดตัวหนึ่ง
ผู้ดูแลแห่งเรือนบัณฑิตรีบเข้าไปเช็ดม้านั่งตัวนั้น พร้อมทั้งยกชาเขียวมา
มหาบัณฑิตกัวนั่งลง คิดอยากจะรู้ว่าชายหนุ่มผู้นี้จะทำอะไร
ชายหนุ่มมองไปบนถนน
ตรงนั้นมีหนุ่มสาวสวมหมวกลี่เม่าคู่หนึ่งเดินผ่านมา
ชายหนุ่มกล่าวว่า “เจ้าอยากจะลองดูหรือไม่?”
แสงแดดตกกระทบไปบนหมวก ส่องประกายออกมาเล็กน้อย
ทั้งสองคนหยุดฝีเท้า มิได้กล่าวกระไร
ชายหนุ่มกล่าว “ข้าหมายความว่าเจ้าจะลองดูหน่อยไหมว่าเข้าใจหมากของข้าหรือปล่า”
……………………………………………………….
