อมถามคำถาม ทำไมเขาถึงไม่เข้าไป?”
เจ้าล่าเยวี่ยรู้ว่าเขาหมายถึงชายหนุ่มที่เล่นหมากรุกผู้นั้น
นางเองก็รู้ว่าชายหนุ่มที่เล่นหมากรุกอยู่ผู้นั้นคือใคร
แต่นางไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้
จิ๋งจิ่วกล่าว “เพราะเขาเป็นคนฉลาดอย่างแท้จริง ยิ่งไปกว่านั้นยังหยิ่งทะนงมากพอด้วย”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “หยิ่งทะนงนั้นข้าเข้าใจ แต่ที่ว่าฉลาดนั้นหมายความว่าอย่างไร?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “เพราะเขาไม่ได้เข้าไปในกระท่อมถามคำถาม”
เจ้าล่าเยวี่ยคิดในใจ นี่มันก็วนกลับมาคำถามเดิมมิใช่หรือ?
นางกล่าวว่า “รู้สึกเหมือนเจ้ากำลังว่าข้าโง่”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เจ้าก็มิได้ถามไม่ใช่หรือ?”
เจ้าล่าเยวี่ยสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย กล่าวว่า “เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
“เพราะนี่คือคำถามที่ข้าถามเทียนจิ้นเหริน”
จิ๋งจิ่วกล่าววว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้ถาม แล้วก็รู้ว่าลั่วไหวหนานถามอะไร”
เจ้าล่าเยวี่ยรู้สึกสนใจคำถามของลั่วไหวหนานอย่างมาก
จิ๋งจิ่วเล่าคำถามของเขาและคำถามของเทียนจิ้นเหรินให้เจ้าล่าเยวี่ยฟัง จากนั้นกล่าวว่า “คำถามที่ว่านั้นล้วนแต่ถามให้คนทั้งโลกรู้ ความจริงแล้วคำตอบของคำถามไม่สำคัญ เรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนี้อีกร้อยปี ใครจะพูดได้ถูกต้อง? สิ่งสำคัญก็คือคำถามที่ว่าจะทำให้คนที่ถามได้รับคำวิจารณ์อย่างไร”
เจ้าล่าเยวี่ยพอจะเข้าใจความหมายของเขา
หากคำถามของลั่วไหวหนานแพร่กระจายออกไป มันจะทำให้ภาพลักษณ์ของเขายิ่งดูสูงส่งขึ้น
เพราะสิ่งที่เขาสนใจมิใช่ธัญญา
