การหยุดนิ่งของเวลามักจะแสดงออกมาให้เห็นบนพื้นที่ว่าง
อย่างเช่นควันที่ลอยออกมาจากธูปสายนั้น กลีบดอกไม้ที่ถูกลมพัดเข้ามาจากทางด้านนอกหน้าต่าง ล้วนแต่หยุดนิ่งอยู่กลางอากาศ ดูแล้วช่างมหัศจรรย์ยิ่งนัก
นี่คือสิ่งที่สามารถมองเห็นได้ จากนั้นก็จะเป็นการรับรู้ อย่างเช่นเสียงก็จะหายไป กลายเป็นสภาพแวดล้อมที่เงียบสงัดอย่างหนึ่ง
ในความเงียบสงัดเช่นนี้ ตัวผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ไม่มีทางแล้วก็ไม่สามารถตอบสนองอะไรออกมาได้ แต่ผู้ที่คอยสังเกตดูสภาพแวดล้อมนี้อยู่ภายนอกจะต้องมีความรู้สึกที่แตกต่างออกไปอย่างแน่นอน
เด็กรับใช้ผู้นั้นคอยเฝ้าอยู่ด้านนอกกระท่อมเก่า เขามองไม่เห็นภาพอันน่ามหัศจรรย์ที่อยู่ภายในกระท่อมเหล่านั้น แต่เขากลับได้ยิน…ด้านในไม่มีเสียงอะไรเล็ดรอดออกมาเลย
ความรู้สึกแปลกประหลาดเช่นนี้ทำให้เขารู้สึกวิตกกังวลขึ้นมา จากนั้นเขานึกขึ้นมาได้ว่าตอนตนเองยังเป็นเด็ก ก็คล้ายจะเคยมีประสบการณ์คล้ายๆ กันนี้เกิดขึ้นครั้งหนึ่ง สีหน้าเขาพลันแปรเปลี่ยนเป็นขาวซีดขึ้นมา
เขาคือเด็กกำพร้าที่ถูกส่งไปยังสำนักปัญญาชนไป๋ลู่ คอยติดตามรับใช้อยู่ข้างกายเทียนจิ้นเหรินตั้งแต่เด็ก
หลายปีก่อน เขาเคยเห็นเทียนจิ้นเหรินต้อนรับแขกสำคัญคนหนึ่ง
แขกสำคัญผู้นั้นคือเจ้าสำนักอู๋เอินเหมิน
