ในที่ที่ไม่อาจมองเห็น เจตน์กระบี่จำนวนสามร้อยกว่าสายได้ฟันเศษจิตจำแนกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่ละเอียดราวเกล็ดหิมะ
สายฟ้าที่ไร้รูปลักษณ์สายหนึ่งฟาดตามจิดจำแนกลงมา ระเบิดเศษเล็กๆ เหล่านั้นจนสลายหายไป
……
……
ลมโหมกระหน่ำ
ผมสีขาวปลิวไสว
ร่างกายของเทียนจิ้นเหรินสั้นเทาขึ้นมา สีหน้าขาวซีด ดูเจ็บปวดอย่างมาก
ในเวลาเดียวกับที่เสียงสายฟ้าไร้ลักษณ์เสียงนั้นดังขึ้นมา เขาก็มิอาจทนต่อไปได้อีก เขาส่งเสียงอึกออกมา มุมปากมีโลหิตสดๆ ไหลทะลัก
……
……
“เจ้าเป็นใครกันแน่?”
เทียนจิ้นเหรินใช้สายตาที่มืดบอดจ้องมองจิ๋งจิ่ว ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกตกตะลึงและสงสัย
“ข้าบอกแล้ว เจ้าแบกรับคำตอบของคำถามนี้ไม่ไหวหรอก”
จิ๋งจิ่วยื่นมือไปหยิบกระดาษขาวที่อยู่บนโต๊ะมาปึกหนึ่ง ก่อนจะเดินออกไปจากกระท่อม
ประตูเปิดออก แสงอาทิตย์ตกกระทบลงมาบนใบหน้าเขา
สีหน้าเขาเองก็ค่อนข้างขาวซีดเช่นเดียวกัน
…………………………………………………
