เซ่อเซ่อมองดูนางพลางปลอบว่า “เช่นนี้แล้ว ท่านเองก็ไม่จำเป็นต้องถามแล้วล่ะ แม้นจะให้กำเนิดลูกชายได้จริง ก็ไม่อาจเป็นรัชทายาทได้ กลับจะทำให้ต้องมานั่งกังวลหวาดกลัว เหตุใดต้องลำบากเช่นนั้นเล่า”
พระสนมหูร่างกายโงนเงนเล็กน้อย สีหน้าขาวซีด กล่าวอะไรไม่ออก
ผู้ใดต่างก็คิดไม่ถึง เด็กรับใช้ผู้นั้นเดินมาตรงหน้าพระสนมหู ทำการคารวะ ทั้งกล่าวคำพูดที่เหมือนกัน
“ท่านอาจารย์บอกว่า เรื่องราวเกี่ยวพันถึงลิขิตสวรรค์ ไม่อาจดูได้ ขอพระสนมกลับไปเสียเถิด”
พระสนมหูตกตะลึง หลังจากนั้นบนใบหน้าพลันมีสีหน้ายินดีอย่างมากปรากฏขึ้นมา นางกล่าวขอบคุณหลายครั้ง ก่อนเดินออกไปจากป่าเหมยโดยไม่ได้หันกลับมาอีก
จิ๋งจิ่วครุ่นคิด หญิงสาวผู้นี้อยู่ในวังมาได้นานขนาดนี้ ดูเหมือนนิสัยของฮ่องเต้จะยังไม่เปลี่ยน ยังคงใจกว้างมีเมตตา เพียงแต่เหตุใดไม่สั่งสอนลูกชายให้ดี?
สีหน้าเจ้าล่าเยวี่ยเคร่งขรึมขึ้นมา สีหน้าของหญิงสาวแห่งสำนักเสวียนหลิงเองก็เคร่งขรึมขึ้นมาเช่นกัน
อากัปกิริยาของชายหนุ่มชุดแพรและพระสนมหูนั้นมิได้ต่างอะไรกับชาวบ้านธรรมดาที่อยู่ในเมืองเจาเกอเลย บทสนทนาเหล่านั้นฟังดูคล้ายคำพูดนินทาของเพื่อนบ้าน
แต่เมื่ออยู่นอกสวนดอกเหมย พวกเขาคือบุคคลที่สามารถส่งผลกระทบต่อทั่วทั้งราชวงศ์ได้
เรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ คำพูดที่เด็กรับใช้ผู้นั้นกล่าวออกมา มีความเป็นไปได้สูงว่านั่นจะเป็นอนาคตของราชวงศ์มนุษย์
