ในเวลานี้เอง เด็กรับใช้ผู้หนึ่งได้เดินออกมาจากในกระท่อม
เขาเดินมายืนอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มชุดแพร ทำการคารวะพร้อมกล่าว “ท่านอาจารย์บอกว่า เรื่องราวเกี่ยวพันถึงลิขิตสวรรค์ ไม่อาจดูได้ ขอคุณชายกลับไปเสียเถิด”
ชายหนุ่มชุดแพรผิดหวังเล็กน้อย จากนั้นไม่รู้ครุ่นคิดอะไร สีหน้าดูเหม่อลอย
แสงแดดในฤดูใบไม้ผลิส่องทะลุกิ่งก้านของต้นเหมยลงมา ตกกระทบลงบนใบหน้าของเขา จุดแสงเหล่านั้นมิได้ทำให้ใบหน้าเขาดูแปลก หากแต่ยิ่งทำให้ดูงดงามสดใส
ภายใต้แสงอาทิตย์ที่ส่องประกายระยิบระยับ โครงหน้าของเขายิ่งดูชัดเจนขึ้น คล้ายกับภาพตรงหน้าที่เขาเห็นอยู่ในขณะนี้ นี่ทำให้มุมปากของเขาค่อยๆ ยกขึ้นมา
ชายหนุ่มชุดแพรออกไปจากป่าเหมยพร้อมรอยยิ้มพึงพอใจ เขาเดินออกไปคนละทางกับลั่วไหวหนาน
พระสนมหูไม่เข้าใจ สายตามองดูแผ่นหลังของชายหนุ่มชุดแพรที่ค่อยๆ เดินห่างออกไป พลางกล่าวเยาะเย้ยเสียงเบาๆ ขึ้นมาสองสามประโยค
เซ่อเซ่อที่อยู่ข้างๆ กล่าวอย่างเห็นใจขึ้นมา “เขาเข้าใจความหมายของประโยคนั้นแล้ว ถึงได้ยิ้มออกมา”
พระสนมหูงุนงง กล่าวว่า “หมายความว่าอะไร? ท่านอาจารย์เทียนไม่ยอมให้เขาพบไม่ใช่หรือ?”
“อาจารย์เทียนบอกว่าเป็นเรื่องที่เกี่ยวพันถึงลิขิตสวรรค์….”
เซ่อเซ่อเน้นเสียงตรงคำว่าลิขิตสวรรค์
ในที่สุดพระสนมหูก็เข้าใจ สีหน้าแปรเปลี่ยนขึ้นมาทันที นางย่อมต้องรู้ว่าชายหนุ่มชุดแพรผู้นั้นอยากจะถามอะไร ซึ่งนั่นก็คือลิขิตสวรรค์…
