เผลอๆ ท่าทีของเขายังชัดเจนเสียกว่าชายหนุ่มชุดแพรเสียอีก
เขาหันไปพูดกับสาวน้อยคนนั้น ถามไถ่ชื่อของนาง คล้ายชายหนุ่มชุดแพรมิได้มีตัวตนอยู่เลย
นี่คือการเมินเฉย
ชายหนุ่มชุดแพรหรี่ตา มิได้กล่าวกระไรอีก
กลัวที่สุดคือความเงียบอย่างฉับพลัน
โดยเฉพาะเซ่อเซ่อ เดิมนางนั้นเป็นสาวน้อยที่ชื่นชอบความครึกครื้น
ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ นางคิดว่าจิ๋งจิ่วและเจ้าล่าเยวี่ยยังไม่ทราบถึงสถานะของชายหนุ่มชุดแพรผู้นี้ จึงกังวลว่าจะมีปัญหา
นางรีบหยิบเอากระดิ่งเล็กๆ ขึ้นมาสองอัน ก่อนจะส่งให้เจ้าล่าเยวี่ยพร้อมกล่าวว่า “กระดิ่งสองอันนี้ข้าลำบากแทบแย่กว่าจะขอมาได้”
นี่คือของขวัญที่ตอนนั้นนางรับปากเอาไว้ว่าจะมอบให้เจ้าล่าเยวี่ยและจิ๋งจิ่วก่อนที่จะออกมาจากชิงซาน
กระดิ่งใจพิสุทธิ์ของสำนักเสวียนหลิงนั้นเป็นหนึ่งในแผ่นดิน นางเป็นบุตรสาวของเจ้าสำนัก กระดิ่งที่นางต้องใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะขอมาได้ย่อมมิใช่กระดิ่งธรรมดาอย่างแน่นอน
บนตัวกระดิ่งทั้งสองอันนั้นไร้ลวดลาย รูปร่างสวยงามประณีต ตัวกระดิ่งโปร่งใส เปล่งแสงสว่างบริสุทธิ์เบาบาง เพียงแค่มองก็ทำให้จิตใจรู้สึกสงบ
เมื่อเห็นภาพนี้ พระสนมหูรู้สึกอิจฉา สีหน้าของชายหนุ่มชุดแพรแปรเปลี่ยนเล็กน้อย
สถานะของเขาสูงศักดิ์ นับแต่ถือกำเนิดเป็นต้นมา ข้อเท้าของเขาก็มีกระดิ่งอันหนึ่งที่สำนักเสวียนหลิงมอบให้เป็นของขวัญห้อยเอาไว้อยู่ เพื่อใช้ปัดเป่าความชั่วร้ายปกป้องจิตใจ
