เจ้าล่าเยวี่ยเองก็ทราบในจุดนี้ดี แต่เมื่อมองดูสาวงามที่อยู่ใต้ต้นไม้คนนั้น นางกลับมิได้มีความรู้สึกหวาดกลัวใดๆ กระทั่งความรู้สึกกระอักกระอ่วนก็มิได้มีแม้แต่น้อย
ต่อให้เจ้าเป็นพระสนมที่ฝ่าบาททรงโปรดปรานมากที่สุด หรือเจ้าจะมาปองร้ายเจ้าแห่งยอดเขาของชิงซานได้?
สายตาของพระสนมหูหยุดอยู่บนใบหน้าของเจ้าล่าเยวี่ยและจิ๋งจิ่ว ในดวงตามีเปลวเพลิงแห่งความโกรธแค้นลุกโชนขึ้นมาก่อนจะมอดดับลงไปอย่างรวดเร็ว นางกล่าวว่า “ที่แท้เจ้าก็คือเจ้าล่าเยวี่ย”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวอย่างเรียบเฉย “ใช่”
ไม่รู้ว่าพระสนมหูกำลังคิดอันใดอยู่ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มพลางกล่าวว่า “เมื่อช่วงปีใหม่แม่ของเจ้าเข้ามาในวัง จึงได้พบกัน ทว่าอยู่ห่างกันค่อนข้างไกล จึงมองเห็นไม่ค่อยชัด แต่พอจะจำได้ลางๆ เจ้าฮูหยินหน้าตางดงาม กิริยาท่าทางสุภาพอ่อนโยน เจ้ากับแม่ของเจ้านับว่าต่างกันมากทีเดียว”
คำพูดนี้ฟังดูเหมือนไม่มีอะไร แต่ความจริงแล้วมิได้เป็นเช่นนั้น เห็นๆ อยู่ว่ากำลังประชดประชัน แต่กลับทำให้คนฟังพูดอะไรไม่ออก
ที่บอกว่าอยู่ห่างกันไกล ย่อมต้องหมายถึงสถานะของเจ้าฮูหยินต่ำต้อย จึงมิได้นั่งอยู่ใกล้นาง
แล้วนางยังบอกอีกว่าเจ้าล่าเยวี่ยมิอาจเทียบมารดาได้ เจ้าล่าเยวี่ยเองก็มิอาจโต้แย้งได้ ไม่อย่างนั้นจะให้บอกว่ามารดาด้อยกว่าตัวเองหรือ?
