แต่สาวน้อยกลับไม่ได้สนใจเรื่องเหล่านี้ นางกล่าวตรงๆ ว่า “ถูกต้อง ท่านแม่เองก็บ่นอยู่ตลอดเวลา บอกว่าคำพูดติดปากของพวกท่านมันน่ากลัวเกินไป เอะอะก็ถามคนว่าอยากตายไหม กระทำการใดล้วนรุนแรง เอะอะก็ฆ่าคน ดูแล้วน่าโมโหจริงๆ สั่งกำชับแล้วกำชับอีกว่าอย่าไปเลียนแบบพวกท่าน”
หญิงสาวยิ้มเจื่อนมิกล่าวกระไร หันมองไปทางเจ้าล่าเยวี่ยเตรียมอธิบาย แต่กลับคิดไม่ถึงว่าเมื่อเจ้าล่าเยวี่ยฟังคำพูดเหล่านี้แล้วจะครุ่นคิดอย่างจริงจัง พลางกล่าวว่า “มีเหตุผล”
สาวน้อยรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย กล่าวว่า “พี่สาว หรือท่านคิดจะเปลี่ยน?”
เจ้าล่าเยวี่ยคิดเล็กน้อย จากนั้นส่ายศีรษะพลางกล่าว “แม้นจะมีเหตุผล แต่เปลี่ยนไม่ได้”
สาวน้อยลืมตาโต กล่าวถามอย่างสงสัยว่า “เพราะเหตุใด?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “เพราะบนโลกมีคนที่สมควรตายและคนที่อยากตายอยู่เยอะเกินไป”
สาวน้อยสังเกตเห็นดวงตาของนางสีดำขาวตัดกันอย่างชัดเจน ดูมีชีวิตชีวา จึงรู้สึกอิจฉา หรือพูดอีกอย่างคือปรารถนาจะมีเช่นนั้นบ้าง
……
……
ด้านหน้ากระท่อมมีต้นไม้อยู่ต้นหนึ่ง ดอกไม้บนต้นเบ่งบานแล้ว กลีบดอกไม้หลุดร่วงลงมาด้านล่างต้นไม้เป็นจุดๆ ดูงดงามยิ่งนัก
แต่ก็ยังมิงามเท่าโฉมสะคราญที่อยู่ใต้ต้นไม้ผู้นั้น
สาวงามคนนั้นหันมามอง ใบหน้างดงามอย่างมาก เทียบกับจิ๋งจิ่วแล้วด้อยกว่าเพียงเล็กน้อย แต่ที่สำคัญกว่านั้นก็คือสีหน้าของนางดูใสซื่อ ให้ความรู้สึกไร้เดียงสา
