เจ้าของแผงหมากรุกผู้นั้นเตรียมจะกล่าวอะไรบางอย่าง ครั้นมองเห็นสายตาของอีกฝ่าย เขาพลันรู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งกาย
คนอื่นๆ เองก็รู้สึกเช่นเดียวกัน คล้ายว่าฤดูใบไม้ผลิในเมืองเจาเกอกลับคืนสู่ฤดูหนาวในชั่วพริบตา
เมื่อความคิดขยับฟ้าดินสะเทือน นี่คือฝีมือของผู้บำเพ็ญพรต
เจ้าของกระดานที่ให้แก้หมากผู้นั้นใบหน้าขาวซีด รีบเดินออกมา พร้อมใช้มืออันสั่นเทารั้งตัวศิษย์พี่ของตัวเองเอาไว้เพื่อบอกเขาว่าไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว
เมื่อหกปีก่อน มือของเขาถูกคนของโรงหมากรุกยุยงให้พวกคนเร่รอนมาตัดทิ้ง ก่อให้เกิดผลตามมาจนถึงทุกวันนี้ ทุกครั้งที่ท้องฟ้ามืดครึ้มหรือหวาดกลัว มือที่ขาดไปข้างนั้นมักจะสั่นขึ้นมาไม่หยุด
เมื่อรู้ว่าชายหนุ่มผู้นั้นคือผู้บำเพ็ญพรต ผู้คนพากันเกิดความรู้สึกหวาดกลัว บางส่วนพากันหนีหายไป
“มิทราบว่าอาจารย์เซียนท่านนี้ต้องการสิ่งใด?”
ในฐานะที่เป็นถนนที่มีแผงหมากรุกเยอะที่สุดในเมืองเจาเกอ แม้นจะมีผลประโยชน์ไม่มาก แต่มันก็ยังมีผลประโยชน์อยู่ เช่นนั้นก็ย่อมต้องมีคนมาดูแล
เมื่อเจอคนอย่างชายหนุ่มผู้นี้มาหาเรื่อง ผู้ดูแลย่อมต้องออกมายุติเรื่องราว
ทุกคนมองไปยังชายวัยกลางคนที่สวมชุดสีเขียว ต่างพากันคารวะ พลางกล่าวอย่างเคารพว่า “คุณชายเหอ”
คุณชายเหอคือลูกศิษย์ของโรงหมากรุกชุนซีแห่งเมืองเจาเกอ สถานะธรรมดา แต่เมื่ออยู่บนถนนเส้นนี้กลับเป็นที่เคารพยกย่อง
