เมื่อเดินเข้ามาในโรงหมอ จิ๋งจิ่วถอดหมวกลี่เม่าออก ขณะเตรียมจะพูดรหัสลับดอกไห่ถังยังงดงามหรือไม่ประโยคนั้น หมอรีบยกมือขวาขึ้นมาเพื่อบอกเขาว่าไม่ต้องพูดแล้ว จากนั้นพาเขากับเจ้าล่าเยวี่ยเข้าไปในห้อง
“นี่เหมือนจะไม่ตรงตามกฎ” จิ๋งจิ่วกล่าว
หมอยิ้มเจื่อนพลางกล่าว “เพียงแค่เห็นหน้าเจ้าก็รู้แล้วว่าเจ้าคือจิ๋งจิ่ว”
ครั้งที่แล้ว เจวี่ยนเหลียนเหรินคาดเดาได้ถึงสถานะของเขา หลังจากนั้นก็เคยทำการตรวจสอบยืนยัน
เช่นนี้แล้ว ไหนเลยยังต้องมานั่งพูดรหัสลับเก่าแก่ที่มิได้ใช้มาเป็นเวลานานหลายร้อยปีอย่างดอกไห่ถังยังงดงามหรือไม่เช่นนี้อีก
จิ๋งจิ่วมิได้ครุ่นคิดว่าในเรื่องนี้มีความหมายอะไรบางอย่างแอบแฝงอยู่ เขารู้สึกว่าเมื่อไม่ต้องพูดรหัสลับ ลดความยุ่งยากลงไปบ้าง เช่นนั้นก็เป็นเรื่องดี เขาจึงพูดออกมาตามตรงว่า “เทียนจิ้นเหรินอยู่ที่ไหน?”
หมอมองดูเขา พลางกล่าวอย่างจริงจัง “นี่เป็นข้อมูลระดับสูงมาก”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ครั้งที่แล้วข้าให้ข้อมูลเจ้าไปสามเรื่อง”
หมอยิ้มเล็กน้อย พลางกล่าว “มีข้อมูลสองเรื่องมิได้รับการยืนยัน ดังนั้นจึงไม่ถือว่าเราติดค้างกัน”
จิ๋งจิ่วครุ่นคิด พลางกล่าว “ในเมื่อเจ้ารู้ว่าข้าคือจิ๋งจิ่ว เช่นนั้นเจ้าก็น่าจะเดาได้ว่านางคือใคร?”
หมอมองไปยังดรุณีที่อยู่ข้างกายเขา อดตกตะลึงไม่ได้
เขาคือจิ๋งจิ่ว เช่นนั้นนางย่อมต้องเป็นเจ้าล่าเยวี่ย
