กระโปรงขาวพลิ้วไหวแผ่วเบาตามสายลม เส้นผมเองก็ขยับตามขึ้นมา คิ้วเรียวเล็ก ดวงตาสงบนิ่ง ดูคล้ายภาพวาด สีหน้าดูอ่อนแอชวนสงสาร ราวกับดอกบัวที่เพิ่งเบ่งบาน คล้ายคลึงกิ่งหลิวที่เพิ่งแตกใบ
—- นี่ก็คือไป๋เจ่า
ผู้คนตกตะลึงในการงดงามและภาพลักษณ์ที่ดูอ่อนแอของนาง ต่างนิ่งเงียบไม่พูดอะไร
มีเพียงศิษย์ชิงซานที่สามารถรักษาความสงบนิ่งเอาไว้ได้ พูดอีกอย่างคือได้สติขึ้นมาค่อนข้างเร็ว เพราะพวกเขาเคยชินกับใบหน้าของจิ๋งจิ่ว จึงยากที่จะถูกความงดงามอื่นทำให้ตกตะลึงได้อีก
“นี่คือไป๋เจ่างั้นหรือ?”
เจ้าล่าเยวี่ยรู้สึกแปลกใจ
ศิษย์ชิงซานเองก็รู้สึกแลกใจ ในใจครุ่นคิดอีกฝ่ายเป็นเด็กสาวอัจฉริยะที่มีชื่อเสียงทัดเทียมกับเจ้าที่เป็นอาจารย์อาหรืออาจจะเหนือกว่าหน่อยด้วยซ้ำ แต่เจ้ากลับไม่เคยสนใจอีกฝ่ายมาก่อน?
“นางเป็นผู้หญิงงั้นหรือ?”
จิ๋งจิ่วเองก็แปลกใจ
เขาเคยได้ยินชื่อนี้ แต่เขาเพิ่งจะรู้เพศของอีกฝ่ายเป็นครั้งแรก
เหล่าศิษย์ชิงซานต่างหมดคำพูด ในใจครุ่นคิดอาจารย์อาแห่งยอดเขาที่เก้าทั้งสองท่านนี้ช่างสุดๆ ไปเลย
……
……
นิ้วอันเรียวยาววางลงบนสายพิณ ดูคล้ายเป็นการดึงอย่างอ่อนแรง แต่เสียงที่ออกมากลับดังกังวาน คล้ายกับกิ่งหลิวที่ตกลงไปบนผิวน้ำ แต่กลับทำให้เกิดสายฟ้าฟาดลงมา
ไม่ว่ากำลังครุ่นคิดอะไรกันอยู่ แต่ทันทีที่เสียงพิณแรกดังขึ้น ความสนใจของทุกคนที่อยู่บนลานเหมันต์หลายสิบลานก็ถูกไป๋เจ่าดึงดูดเอาไว้
