สายลมที่หนาวเย็นเล็กน้อยพัดกระโปรงสีขาวและเส้นผมที่อยู่ข้างแก้มของนางพลิ้วไหวขึ้นมา ร่างกายของนางดูอ่อนแอปวกเปียกเพียงนั้น แต่เสียงพิณที่ดีดออกมากลับไพเราะและใสสะอาด หมู่วิหคนานาชนิตที่แอบซ่อนอยู่ในป่าถูกเรียกออกมา บางเกาะอยู่บนกิ่งหลิว บ้างฟุบหมอบอยู่บนพื้นหญ้าข้างทางขึ้นเขา ส่งเสียงร้องสอดประสาน คล้ายกับดินแดนแห่งเซียนที่คนธรรมดาเหล่านั้นเขียนขึ้นมา
มั่วซีรู้ว่าตนเองพ่ายแพ้แล้ว แม้นจะเตรียมใจไว้แต่แรก แต่ก็ยังอดรู้สึกผิดหวังอยู่บ้างไม่ได้ ในตอนที่นางมองเห็นสายตาของเซี่ยงหว่านซู ความผิดหวังยิ่งหนักอึ้งขึ้น
เซี่ยงหว่านซูมิได้มองนาง แล้วก็มิได้มองดูไป๋เจ่า
เขามองไปทางลานเหมันต์ของศิษย์ชิงซาน
มั่วซีรู้ว่าเขากำลังมองใครอยู่
……
……
เสียงพิณดังสะท้อนไปมาบนลานเหมันต์ วิหคนับร้อยขับร้องสอดประสาน ได้ยินได้ฟังเช่นนี้ มีหรือจะไม่เคลิบเคลิ้ม แม้แต่คิ้วของหนานว่างก็ยังเลิกขึ้นมา บนลานเหมันต์ที่อยู่ด้านบนคล้ายมีเสียงชื่นชมของเหอชินหวังดังลอยออกมา
แต่จิ๋งจิ่วและเจ้าล่าเยวี่ยกลับยังสงบนิ่ง สีหน้าไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ แม้แต่น้อย หากบอกว่าเซี่ยงหวานซูและมั่วซีกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องอื่น ความสนใจจึงมิได้อยู่ที่การดีดพิณของไป๋เจ่า อย่างนั้นพวกเขาล่ะ?
