ใจกระบี่ของเยาซงซานแปรเปลี่ยนเล็กน้อย เขาตื่นขึ้นมาจากโลกอันสวยงามของเสียงเพลง สายตามองดูจิ๋งจิ่วและเจ้าล่าเยวี่ยพลางถามอย่างประหลาดใจว่า “อาจารย์อา หรือว่านี่ยังไม่ถือว่าดี?”
เจ้าล่าเยวี่ยไม่เข้าใจ นางกล่าวว่า “ข้าว่าเพราะดีออก”
จิ๋งจิ่วเห็นด้วยกับความคิดของนาง กล่าวว่า “ใช่ ไพเราะดี”
สำหรับพวกเขา ไพเราะนั้นถือเป็นคำชมแล้ว แต่เมื่อคนอื่นได้ยินเช่นนี้ มันกลับให้ความรู้สึกคล้ายตอบแบบขอไปที
เยาซงซานเกาศีรษะ กล่าวว่า “เช่นนี้เหตุใดอาจารย์อาถึงได้ดูสงบนิ่งเพียงนี้?”
ในเวลานี้เจ้าล่าเยวี่ยถึงได้เข้าใจความหมายของเขา จึงกล่าวว่า “บนโลกมีเพียงที่ไพเราะอยู่มากมาย แค่รับรู้ว่าได้ยินก็พอแล้ว หรือเวลาได้ยินเสียงสายน้ำที่ไพเราะ เจ้ายังต้องปรบมือชื่นชมด้วย?”
เยาซงซานงุนงง สัญชาติญาณบอกว่าคำกล่าวนี้ไม่ถูกต้อง แต่ก็รู้สึกว่ายอดเยี่ยมยิ่งนัก
……
……
เสียงเพลงจบลง หมู่วิหคยังอยู่ คล้ายยังมิอยากจากไป
ไป๋เจ่าลุกขึ้น หันหน้ากลับไปมองยังลานเหมันต์ของสำนักชิงซาน
ในเวลาเดียวกันนี่เอง เจ้าล่าเยวี่ยก็มองไปยังนางเช่นกัน
สายตาสองคู่บรรจบกัน
มุมปากไป๋เจ่าเชิดขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้ม
