เจ้าล่าเยวี่ยมิได้ปฏิเสธ แต่ยิ่งรู้สึกแปลกประหลาด เหตุใดเขาต้องหลบหน้าเจ้าแห่งยอดเขาชิงหรงด้วย
เรื่องแบบนี้มิใช่ว่าเพิ่งจะเกิดแค่ครั้งหรือสองครั้ง กระทั่งศิษย์น้องอวี้ซานที่อยากจะไปยอดเขาชิงหรงก็ยังถูกเขาแอบส่งสัญญาณห้ามเอาไว้
วันนี้เจ้าล่าเยวี่ยตั้งใจแต่งตัวมา
นางล้างหน้า หวีผม อีกทั้งยังเปลี่ยนอาภรณ์ชุดใหม่
ผมของนางมิได้ยุ่งเหยิงอีก หากแต่หวีจนราบเรียบ ทั้งยังถักเปียเล็กๆ ที่สั้นมากเอาไว้ด้วยเปียหนึ่ง เพื่อให้แน่ใจว่าเส้นผมจะไม่แตกกระจายออกมาแม้แต่เส้นเดียว
ใบหน้าของนางเองก็งดงามอย่างมาก สะอาดราบเรียบยิ่งนัก สองคิ้วดำขลับ คล้ายดั่งนกที่อยู่บนภาพวาดสายน้ำและภูเขา ดูมีชีวิตชีวา
ปัญหาเพียงหนึ่งเดียวคือราบเรียบเกินไปหน่อย ไม่ว่าจะเป็นใบหน้าที่สะอาดสอ้านหรือบนอาภรณ์สีเขียวก็ล้วนแต่ไม่มีเครื่องประดับใดๆ ไม่เหมือนคุณหนูที่กำลังอยู่ในวัยนี้
ริมลานเหมันต์ปลูกต้นล่าเหมยเอาไว้ต้นหนึ่ง
เวลานี้เป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ แต่ที่ปลายกิ่งกับมีดอกไม้สีเหลืองเล็กๆ ผลิออกมา
จิ๋งจิ่วมิได้มีความรู้สึกเสียดายดอกไม้แม้แต่น้อย เขายื่นมือไปเด็ดมันลงมา จากนั้นเอาไปเสียบไว้ตรงมุมขมับของเจ้าล่าเยวี่ย
เจ้าล่าเยวี่ยไม่เข้าใจ จึงถามว่า “ทำไมหรือ?”
จิ๋งจิ่วถอยหลังไปสองก้าว มองดูเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าออกมาอย่างพึงพอใจพลางกล่าวว่า “สวย”
เจ้าล่าเยวี่ยยิ้มขึ้นมาพลางกล่าว “ข้ารู้ว่าตัวเองสวย”
