สวนดอกเหมยเมื่อหลายปีก่อนก็เป็นแค่สวนดอกเหมยธรรมดาๆ ซือเฟิงเฉินเคยเห็นสวนดอกเหมยเมื่อครั้งอดีต มันมีขนาดแค่แค่ไม่กี่หมู่[1] ปลูกต้นเหมยเอาไว้หลายสิบต้น หร็อมแหร็มเบาบาง ดูธรรมดาเป็นยิ่งนัก แต่สวนดอกเหมยในเวลานี้เปลี่ยนไปเป็นอีกแบบหนึ่ง เรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในสิ่งก่อสร้างที่วิจิตรตระการตาที่สุดบนแผ่นดินเฉาเทียน กระทั่งเมืองหลวงที่อยู่ไกลออกไปก็ยังมิอาจเทียบได้
สวนดอกเหมยในเวลานี้ประกอบไปด้วยลานสูงหลายสิบลาน มีถนนหินที่ตรงดิ่งเชื่อมต่อเข้าด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็นข้างทางหรือบนลานก็ล้วนแต่มีต้นเหมยปลูกเอาไว้อยู่ หากมองมาจากที่ไกลๆ สิ่งก่อสร้างแห่งนี้จะดูคล้ายต้นเหมยขนาดยักษ์ เพียงแต่ถูกก้อนเมฆที่ถูกข่ายพลังเรียกมาบดบังเอาไว้ ชาวบ้านธรรมดาจึงไม่มีโอกาสได้เห็นมัน
คนที่เป็นที่โปรดปรานที่สุดในวังเวลานี้คือพระสนมเหมย ว่ากันว่านางใกล้จะคุกคามถึงตำแหน่งของพระสนมหูแล้ว
เมื่อคิดถึงวันที่ตัวเองเข้าไปในวังเพื่อพบพระสนมหูเมื่อปีที่แล้ว ดวงตาของซือเฟิงเฉินก็ยิ่งหรี่เล็ก จนใกล้จะเปลี่ยนเป็นเส้นเล็กๆ เส้นหนึ่ง รอยยิ้มเยาะเย้ยตรงมุมปากยิ่งฉีกกว้างมากขึ้น
เพียงแค่การยิ้มครั้งนี้เป็นการเยาะเย้ยตัวเอง
