ตอนนั้นเขาคิดว่าเบาะแสที่ไปเจอมาจากกองเอกสารเก่าอันนั้นจะเป็นความลับของพระสนมหู จึงคิดฉวยโอกาสนี้บีบบังคับให้นางช่วยเหลือตัวเอง แต่ใครจะไปคิดถึงว่าฝ่าบาททรงทราบเรื่องนี้นานแล้ว หากมิเป็นเพราะเขาเชี่ยวชาญในการสังเกตดูสีหน้าคน ตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว เปลี่ยนประเด็นไปเป็นเรื่องอื่น เกรงว่าตอนนั้นเขาคงตายไปแล้ว
ทางที่ถูกต้องมิอาจเดินได้!
ซือเฟิงเฉินคิดทอดถอนใจ คิดไม่ถึงว่าฝ่าบาทจะให้ปีศาจจิ้งจอกมาเป็นพระสนม นี่ถือเป็นลางของแผ่นดินที่กำลังจะวุ่นวายจริงๆ ก็เหมือนกับสาวน้อยเจ้าแห่งยอดเขาของสำนักชิงซานผู้นั้น หรือหายนะเมื่อหลายปีก่อนนั้นกำลังจะออกมาทำลายโลกมนุษย์แล้ว? แต่เขาเป็นเพียงเจ้าหน้าที่กรมชิงเทียนธรรมดาที่ถูกลดอำนาจลงคนหนึ่ง จะไปทำอะไรเพื่อประชาชนในใต้หล้านี้ได้? พระสนมหูมิอาจคาดหวังได้ กระทั่งตัวนางเองก็ยังมีปัญหา ราชสำนักทำอะไรเจ้าไม่ได้ กฎหมายทำอะไรเจ้าไม่ได้ เช่นนั้นข้าคงได้แต่ต้อง…ฆ่าเจ้าด้วยมือข้าเอง
“ข้าเจ้าฆ่าเจ้า ข้าจะต้องฆ่าเจ้าให้ได้”
ซือเฟิงเฉินมองไปยังท้องฟ้าที่อยู่ห่างไกล พลางกล่าวพึมพำออกมา คล้ายคนเลอะเลือนผู้หนึ่ง
เมืองเจาเกอในช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ ท้องฟ้าสีคราม หมื่นลี้ไร้เมฆ ร่องรอยกระบี่หลายสิบสายดูชัดเจน
……
……
