จิ๋งจิ่วรู้สึกคล้ายตัวเองจะพูดอะไรผิดไป จึงกล่าวถามว่า “ทำไมหรือ?”
หมอถามว่า “ครั้งแรก?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ถูกต้อง เมื่อก่อนไม่เคยถามมาก่อน”
หมอคิดในใจ ไม่รู้ว่าเป็นลูกของตระกูลไหนไปได้ยินความลับของเจวี่ยนเหลียนเหรินจากผู้อาวุโสในตระกูลแล้ววิ่งมาที่นี่ ปัญหาอยู่ที่คำพูดที่อีกฝ่ายกล่าวออกมาในตอนแรกว่า ‘ดอกไห่ถังยังงดงามหรือไม่’ นั้นเป็นรหัสลับที่ใช้เมื่อหลายปีก่อน ตอนนี้คนที่ใช้รหัสลับนี้ล้วนแต่เป็นสำนักใหญ่ที่ยังคงสืบทอดต่อมาไม่ขาดสายหรือไม่ก็ตระกูลใหญ่เหล่านั้น ซึ่งล้วนแต่เป็นคนที่เจวี่ยนเหลียนเหรินไม่อยากล่วงเกิน
เขาถอนใจออกมา “ไม่มีใครจะมาถามเช่นนี้ เพราะคำถามนี้มันใหญ่เกินไป ยิ่งไปกว่านั้นระดับชั้นที่เกี่ยวข้องยังสูงมากด้วย”
จิ๋งจิ่วถาม “สูงแค่ไหน?”
“ฟางจิ่งเทียนเจ้าแห่งยอดเขาซีไหล เป็นผู้ยิ่งใหญ่แห่งสำนักชิงซาน บรรลุสภาวะแหวกทะเลขั้นสูง อีกก้าวเดียวก็จะเป็นยอดฝีมือขั้นทะลวงสวรรค์ เจ้าว่าสูงแค่ไหนล่ะ?”
หมอคนนั้นกล่าวว่าจนปัญญา “นักพรตไท่ผิงยิ่งมิต้องพูดถึง นั่นคือบุคคลที่อยู่ในระดับสูงสุดแล้ว”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้าได้ยินมาว่าไม่มีอะไรที่พวกเจ้าไม่รู้”
หมอผู้นั้นกล่าวด้วยสีหน้าคร่ำเคร่ง “แต่ด้วยสถานะของข้าไม่มีสิทธิ์ที่จะล่วงรู้เรื่องเหล่านี้ได้ มาตรว่ารู้ เจ้าก็จ่ายค่าตอบแทนไม่ไหวหรอก”
จิ๋งจิ่วถาม “เท่าไร?”
หมอครุ่นคิด เจ้าคิดว่ากำลังซื้อผักอยู่อย่างนั้นหรือ?
“เยอะมาก”
