จิ๋งจิ่วสองมือไพล่หลังมองไปรอบๆ ก่อนจะพบว่าโรงหมอแห่งนี้ธรรมดาเป็นอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้น…ยังดูไม่ค่อยปลอดภัยด้วย
แต่ต่อให้เจวี่ยนเหลียนเหรินจะลึกลับแค่ไหน ท้ายที่สุดพวกเขาก็ต้องทำการค้า แล้วก็จำเป็นต้องมีช่องทางติดต่อสื่อสารกับโลกภายนอก — โรงหมอนั้นเป็นสถานที่ที่เหมาะสมเป็นอย่างมาก — การพูดคุยระหว่างหมอกับคนไข้จำเป็นต้องเก็บเป็นความลับ มิอาจให้คนอื่นได้ยินได้ ยิ่งไปกว่านั้นในทุกๆ เมืองก็มิอาจขาดโรงหมอได้
หมอที่ประจำอยู่ในโรงหมอสังเกตเห็นถึงความผิดปกติ จึงเงยหน้าขึ้นมามองเขาพลางกล่าวถามว่า “ท่านจะมาพบหมอหรือซื้อยา?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ล้วนแต่มิใช่ ข้ามาเพื่อถามคำถาม”
หมอผู้นั้นหรี่ตาพลางกล่าวว่า “เรื่องใด?”
จิ๋งจิ่วย้อนนึกถึงคำพูดที่ศิษย์พี่เคยกล่าวไว้ หลังมั่นใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาดจึงกล่าวไปว่า “ดอกไห่ถังยังงดงามหรือไม่?”
หมอผู้นั้นตกตะลึง
จิ๋งจิ่วคิดในใจ นี่ดูไม่ค่อยมืออาชีพเท่าไร
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดหมอก็ได้สติขึ้นมา ก่อนจะใช้สายตาเลื่อนลอยมองดูเขาพลางกล่าวว่า “ดูเหมือนเจ้าจะป่วยหนักไม่เบา ตามข้าเข้ามา”
“ข้ามิได้ป่วย” จิ๋งจิ่วกล่าว
หมอเหลือบมองเขาอีกครั้ง
ครั้งนี้จิ๋งจิ่วจึงเข้าใจว่าอีกฝ่ายหมายความว่าอย่างไร จึงกล่าวว่า “ขออภัย”
เมื่อมาถึงในห้องที่เงียบสงบ หมอจึงกล่าวขึ้นมาตามตรงว่า “บอกคำถามของเจ้ามา”
