ครั้นเดินมาถึงประตูบ้าน เขาพลันหยุดฝีเท้าแล้วกล่าวว่า “หลายปีมานี้ลำบากพวกเจ้าหน่อยนะ”
……
……
ฝนยังคงตกลงมา ภายในตรอกไร้ผู้คน
จิ๋งจิ่วสวมหมวกลี่เมา ยกมือขึ้นมาลูบหน้าทีหนึ่ง ก่อนจะก้มศีรษะเดินไปในสายฝน
ท้องฟ้ามืดสลัว ฝนฤดูใบไม้ผลิตกปรอยๆ คนที่สัญจรไปมาดูเร่งรีบ ไม่มีใครสังเกตเห็นหน้ากากสีดำที่อยู่บนใบหน้าเขา
ทางตะวันออกของเมืองเจาเกอ บนถนนที่อยู่ใกล้ๆ ทะเลสาบไป๋หม่าเจริญรุ่งเรืองเป็นอย่างมาก ร้านรวงมารวมตัวกัน เหลาสุราและหอนางโลมที่มีชื่อเสียงแขวนโคมไฟเอาไว้ล่วงหน้า ส่องสว่าง่ท่ามกลางสายฝน น่าดูยิ่งนัก
แม้ฝนจะยังตกลงมา แต่บนถนนยังคงคึกคัก ทุกที่ล้วนแต่เต็มไปด้วยผู้คน รองเท้ารูปแบบต่างๆ เหยียบย่ำไปบนน้ำที่ขังอยู่บนอิฐปูถนน ส่งเสียงดังฉึบฉับๆ
ทางตะวันตกของถนนมีโรงหมออยู่แห่งหนึ่ง
จิ๋งจิ่วมิได้สนใจว่าบนป้ายเขียนตัวหนังสืออะไรไว้ เขามองเห็นรูปดอกไห่ถังที่อยู่บนป้ายก็ทราบว่าเป็นที่นี่
ใครจะไปคิดถึงว่าเจวี่ยนเหลียนเหรินซึ่งเป็นกลุ่มข่าวกรองที่ลึกลับที่สุดบนแผ่นดินเฉาเทียนจะอยู่ในสถานที่ที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดในเมืองเจาเกอ
ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าบุคคลที่อยู่เบื้องหลังเจวี่ยนเหลียนเหรินนั้นคือใคร ในอดีตเขาได้ยินศิษย์พี่พูดถึงความลับมากมาย แต่ก็มิเคยพูดถึงเรื่องนี้มาก่อน
แต่เมื่อดูจากการทำงานในช่วงหลายร้อยปีมานี้ เจวี่ยนเหลียนเหรินน่าจะเอนเอียงมาทางวิถีธรรมะ
