จิ๋งจิ่วมองดูท้องฟ้า กล่าวว่า “ควรจะกินข้าวแล้วใช่ไหม?”
“ใช่ ท่าน…เจ้าอยากจะกินอะไร?”
หญิงสาวที่แต่งงานแล้วลุกขึ้น มือจับปกเสื้อด้านหน้าอย่างวิตกกังวลพลางกล่าวว่า “ข้าจะไปทำให้เดี๋ยวนี้แหละ”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้าไม่กิน พวกเจ้าไม่ต้องสนใจข้า”
ตอนที่หญิงสาวลุกขึ้น เด็กที่อยู่ในอ้อมอกคนนั้นไหลลงไปที่พื้น
เด็กน้อยเดินเตาะแตะเข้ามาหาจิ๋งจิ่ว จากนั้นกางมือทั้งสองข้างพลางกล่าวว่า “กอดๆ”
ไม่ว่าใครต่างก็ชอบของสวยงาม เด็กน้อยนั้นมิอาจเก็บซ่อนความคิดของตัวเองเอาไว้ได้
บรรยากาศภายในโถงด้านนอกยิ่งตึงเครียดขึ้น พวกผู้ใหญ่คิดอยากจะดึงเด็กน้อยกลับมา แต่ก็ไม่กล้า สีหน้าของหญิงสาว แปรเปลี่ยนเป็นขาวซีด
จิ๋งจิ่วมองดูเด็กน้อยพลางกล่าวอย่างจริงจัง “ไม่”
เขามิชื่นชอบเด็กน้อย เพราะพูดคุยไม่รู้เรื่อง ยุ่งยากเป็นอย่างมาก นอกเสียจากเด็กน้อยคนนั้นจะมีสติปัญญามากพอ หรือไม่ก็มีความสุขุมเกินกว่าอายุของตน
อย่างเช่นสมณะน้อยแห่งวัดกั่วเฉิง อย่างเช่นหลิวเป่าเกินในหมู่บ้านบนภูเขา
เด็กน้อยดูน้อยใจ เบะปากคล้ายจะร่ำไห้ออกมา
เมื่อเห็นภาพนี้ คนที่อยู่ในโถงกลับถอนหายใจออกมา รู้สึกโล่งใจขึ้นไม่น้อย
“เจ้าจะดื่มชาหรือไม่?” หญิงสาวกล่าวถามอย่างระมัดระวัง
“ไม่ต้อง”
จิ๋งจิ่วรู้ตัวว่าความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองได้สร้างความกดดันให้แก่ครอบครัวนี้มากแค่ไหน จึงหยิบหมวกลี่เม่าขึ้นมาแล้วเดินออกไปนอกบ้าน
