สายตาลู่กั๋วกงมองไปบนชั้นวางของ กล่าวเสียงอ่อนแรงว่า “ความลับนี้ ต้องเริ่มเล่าจากชามใบนี้”
……
……
การตกแต่งภายในห้องเรียบง่าย ดูสะอาดสะอ้าน บนชั้นวางของที่อยู่ริมหน้าต่างก็มิได้มีของล้ำค่าอะไร ส่วนใหญ่จะเป็นจานฝนหมึกที่ทำจากหินเหลือง เหมาะสำหรับผู้บำเพ็ญพรตเป็นอย่างมาก
จิ๋งจิ่วรู้สึกพึงพอใจ เขาหยิบเอาเก้าอี้ไม้ไผ่ออกมานั่ง
ออกมาจากชิงซานครั้งนี้ เขาไม่ลืมที่จะหยิบมันออกมาด้วย
ท่ามกลางเสียงฝนจากนอกหน้าต่าง เขานอนหลับอย่างสบายไปตื่นนึง ตอนที่ตื่นขึ้นมา ฝนยังไม่หยุด ด้านนอกเป็นเวลาเย็นแล้ว
เขาครุ่นคิด จากนั้นเดินออกไปนอกห้อง เดินตามระเบียงไปจนถึงเรือนด้านหน้า เข้าไปในโถงด้านนอก
ครอบครัวนั้นยังคงนั่งอยู่ในโถงด้านนอก กระทั่งตำแหน่งที่นั่งก็มิได้เปลี่ยนแปลง เพียงแต่อาหารที่อยู่บนโต๊ะได้ถูกเก็บไปแล้ว
ทันทีที่เขาก้าวเข้าไป บรรยากาศภายในโถงแปรเปลี่ยนเป็นตึงเครียดขึ้นมา
หญิงสาวที่แต่งงานแล้วผู้นั้นกอดลูกที่อยู่ในอ้อมอกเอาไว้แน่น
สายตาจำนวนหลายคู่มองมาทางเขา พวกเขาไม่รู้ว่าควรยืนขึ้นต้อนรับ หรือควรทำอย่างไร
จิ๋งจิ่วกล่าวถาม “ข้าขอนั่งที่นี้สักประเดี๋ยวได้หรือไม่?”
ชายวัยกลางคนผู้นั้นรีบลุกขึ้น กล่าวว่า “นั่งๆๆ”
เดิมเขาอยากจะพูดว่าเชิญนั่ง แต่เมื่อคิดถึงสิ่งที่นายท่านสั่งกำชับเอาไว้และสิ่งที่ได้ฝึกซ้อมมาในช่วงหลายปีนี้ เขาจึงฝืนกลืนคำว่าเชิญลงไป
