จิ๋งจิ่วมิได้เคาะประตู หากแต่ยื่นมือเอาอิฐก้อนหนึ่งดันเข้าไปในผิวกำแพงครึ่งชุ่น[1]
นี่แท้นี่เป็นประตูกล
ด้านหลังประตูมีเสียงของหนักๆ กำลังกลิ้งอยู่ — สายตาเขาไม่สามารถมองทะลุประตูไม้ได้ แต่เขารู้ว่านั่นเป็นก้อนหินที่มีความเรียบลื่นก้อนหนึ่งกำลังกลิ้งไปตามรางที่ถูกยึดเอาไว้ ต้องกลิ้งไปอีกไกลกว่าจะตกลงไปทับชามกระเบื้องใบใหญ่ใบหนึ่งจนแตก
ผ่านไปครู่ใหญ่ ประตูไม้ยังไม่เปิดออก
เขายืนรออยู่บนบันได้หิน สีหน้าเรียบเฉยเหมือนปกติ
ฝนเริ่มหนักขึ้น ตกลงมาบนหมวกลี่เม่า ก่อนจะไหลลงมาตามขอบหมวก ดูคล้ายน้ำตกในฤดูแล้ง
เนื่องเพราะฝนที่ตกลง ฝีเท้าของคนที่สัญจรไปมาด้านนอกตรอกจึงเร่งรีบ ไม่มีใครสังเกตเห็นเขา
เสียงเบาๆ เสียงหนึ่งดังขึ้น ในที่สุดประตูบ้านก็ถูกเปิดออก ด้านหลังประตูมีชายชราผู้หนึ่งปรากฏกาย
ชายชราผู้นั้นใบหน้าสี่เหลี่ยม คิ้วเหยียดตรงดวงตาใสกระจ่าง แก้มสองข้างแดงเรื่อเล็กน้อย มิรู้เป็นเพราะดื่มสุรามาหรือว่ารู้สึกตื่นเต้น เขาสวมเสื้อชั้นเดียวสีเทา สายรัดยังมิได้รัดให้เรียบร้อย น่าจะแค่เอามาคลุมไว้เฉยๆ ดูเหมือนจะค่อนข้างรีบร้อน สายตาที่มองจิ๋งจิ่วเต็มไปด้วยความสงสัยและพินิจพิเคราะห์
จิ๋งจิ่วหยิบเอาป้ายไม้แผ่นหนึ่งส่งให้เขา
ชายชราผู้นั้นมิกล้ารับมา หากแต่ก้มตัวลงมองอย่างตั้งใจ
