ชายชราใบหน้าสี่เหลี่ยมผู้นั้นมองดูจิ๋งจิ่ว พลางกล่าวว่า “ข้าสามารถรับรองกับท่านได้ พวกเขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย แต่สิ่งใดที่ควรจำ พวกเขาก็ไม่มีวันลืมเด็ดขาด”
จิ๋งจิ่วทราบว่าคนเหล่านั้นก็คือบิดามารดาแต่ในนามของเขา ทั้งยังมีปู่ที่แก่ชราและพี่สะใภ้ ส่วนเด็กคนนั้นเป็นหลานชายหรือว่าหลานสาวกันนะ? นี่ล้วนแต่เป็นสิ่งที่เตรียมการเอาไว้ตั้งแต่ครั้งนั้น เขามิถนัดในเรื่องเหล่านี้ แต่ในราชสำนักมีคนที่ถนัดทำเรื่องแบบนี้อยู่หลายคน
เขานั่งลงไปบนเก้าอี้ กล่าวถามว่า “หลายปีมานี้มีคนมาสืบกี่คน?”
ชายชรายืนอยู่ข้างหน้า กล่าวว่า “ครั้งแรกสุดคือเมื่อเจ็ดปีก่อน ยอดเขาซั่งเต๋อของชิงซานเคยมาตรวจสอบที่นี่ ตามหลักแล้ว ด้วยฝีมือของพวกเขาน่าจะสังเกตเห็นได้ถึงปัญหา ข้าเลยรีบทำการแก้ไขหลังจากนั้น แต่ที่น่าแปลกคือพวกเขามิได้มาตรวจสอบอีก นี่ทำให้ข้ารู้สึกไม่สบายใจมาโดยตลอด”
จิ๋งจิ่วย่อมต้องรู้ว่าเหตุใดยอดเขาซั่งเต๋อไม่สืบต่อ จึงกล่าวว่า “เรื่องนี้ไม่ต้องสนใจ”
“จากนั้นก็มีความเคลื่อนไหวใหญ่ๆ สองครั้ง คือเมื่อสี่ปีก่อนและเมื่อหนึ่งปีก่อน”
ชายชรากล่าวว่า “มีคนจากสำนักต่างๆ รวมยี่สิบเอ็ดสำนักแอบมาสืบอย่างเงียบๆ หูกุ้ยเฟยที่อยู่ในวังก็เคยส่งคนมาขอรับ”
