ราชวงค์ตระกูลจิ่งมิเคยมีฮ่องเต้สกุลอื่น มีกั๋วกง[1]เป็นผู้มีอำนาจภายในวัง ตอนนี้ในราชสำนักมีกั๋วกงทั้งหมดยี่สิบเจ็ดคน บรรพบุรุษย่อมต้องเคยสร้างคุณูปการอย่างใหญ่หลวงให้แก่ราชบัลลังก์ เพียงแต่เมื่อเวลาผ่านไป ความดีความชอบในกาลก่อนนั้นก็เลือนรางตามไปด้วย กั๋วกงบางคนในมือมิได้มีอำนาจที่แท้จริง ค่อยๆ ถูกคนมองข้ามไป ผ่านไปสักหลายปีเกรงว่าคงกลายเป็นเพียงตำแหน่งแต่เพียงนามเท่านั้น
ในฐานะที่เป็นพระสหายร่ำเรียนเป็นเพื่อนฝ่าบาทเมื่อครั้งทรงพระเยาว์ แม้นเหอกั๋วกงจะมิได้เป็นเหมือนอย่างลู่กั๋วกงที่ดูเป็นคนเรียบง่ายติดดิน แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนไม่มีวันสั่นคลอนได้ ทว่าอย่างน้อยเขาก็มิจำเป็นต้องกังวลใจเรื่องเหล่านี้ สิ่งที่สะท้อนให้เห็นอย่างชัดเจนว่าฝ่าบาททรงเอาใจใส่เขา ก็คือคนที่นั่งอยู่ในวัดจิ้งเจวี๋ยที่มีฝนตกปรอยๆ แห่งนี้คือเขา มิใช่คนอื่น
วัดจิ้งเจวี๋ยตั้งอยู่นอกวังหลวง แล้วก็เป็นวัดส่วนตัวของราชวงศ์ตระกูลจิ่ง วันนี้เขามิได้มาที่นี่เพื่อสวดมนต์ขอพรแทนฝ่าบาท หากแต่มาต้อนรับอาคันตุกะผู้สูงศักดิ์คนหนึ่งแทนฝ่าบาท
