จิ๋งจิ่วยื่นมือเชิญสมณะแก่รูปนั้นนั่งลง
สมณะแก่อธิบายเสียงเบาๆ สองสามประโยค
ที่แท้วัดกั่วเฉิงได้ยินเรื่องนี้เข้า ใจเป็นกังวลว่าผู้บำเพ็ญพรตจะต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงอาวุธวิเศษจนบาดเจ็บล้มตาย จึงส่งพวกเขาสองคนมาเพื่อจะได้ช่วยเหลือ
จิ๋งจิ่วรู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติธรรมดา เพราะวัดกั่วเฉิงทำแบบนี้มานานแล้ว
หากเพิ่งรู้จักกัน คงจะรู้สึกว่าสมณะแพทย์เหล่านี้ดื้อรั้น หวังในชื่อเสียง กระทั่งรู้สึกว่าชอบทำตัวเหนือคนธรรมดา
แต่วัดกั่วเฉิงทำตัวเหนือคนธรรมดามานานหลายพันปีแล้ว พวกเขาจึงได้รับความเคารพนับถือจากทั่วทั้งโลก รวมไปถึงดินแดนหมิงด้วย
“ประสกล่ะ?” สมณะแก่ถาม
จิ๋งจิ่วกล่าว “เพียงแค่มาดูเท่านั้น ถ้ำนั้นมิใช่ของจริง เป็นแค่เรื่องล้อเล่น”
สมณะแก่เข้าใจ ในอดีตมักจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นให้เห็นบ่อยครั้ง
ในอดีตมีผู้อาวุโสยอดฝีมือบางคน ก่อนที่จะบรรลุกลายเป็นเซียนหรือว่าหายไป มักจะชอบทำถ้ำปลอมขึ้นมาเพื่อล้อเล่นกับคนรุ่นหลัง
สมณะแก่กล่าวอย่างไม่เข้าใจ “แต่ว่า…ท่านนักพรตจิ่งหยางมิได้มีนิสัยแบบนี้นี่นา”
แต่ว่า…นักพรตอีกคนหนึ่งชอบน่ะสิ
จิ๋งจิ่วครุ่นคิด
ลมกระโชกขึ้นมา กองไฟภายในวัดถูกพัดจนโบกสะบัด
ผู้บำเพ็ญพรตสิบกว่าคนพากันลุกขึ้นแล้วพุ่งออกไปนอกวัด สายตามองไปยังที่ๆ หนึ่งบนภูเขา
ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนมีลำแสงอาวุธวิเศษวูบไหลราวกับสายน้ำ มีลมพัดขึ้นมาจากที่ตรงนั้น
“ถ้ำจะเปิดแล้ว!”
