“ข้าขอตัวก่อนล่ะ!”
ผู้บำเพ็ญพรตบางคนทนไม่ไหว รีบมุ่งหน้าไปยังถ้ำ เข้าไปในพื้นที่ยี่สิบลี้
ลำแสงกระบี่หลายสายส่องสว่างท้องฟ้ายาค่ำคืน ในป่ารอบๆ มีผู้บำเพ็ญพรตจำนวนมากปรากฏกาย
จิ๋งจิ่วลอยขึ้นไปบนยอดไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง สายตาทอดมองไปยังอีกฟาก นิ่งเงียบมิกล่าวกระไร
ในอดีตตอนที่อยู่ตรงหน้าผาที่อยู่ห่างออกไปยี่สิบกว่าลี้นั้น คนผู้นั้นเคยกล่าวไว้เช่นนี้ว่า
“หากพวกโง่เขลาที่โลภมากเหล่านั้นพบว่าในถ้ำไม่มีของวิเศษ มีแค่เพียงกระดาษเปล่าแผ่นหนึ่ง พวกเขาจะโมโหจนตายหรือไม่?”
ครั้นกล่าวจบ คนผู้นั้นก็หัวเราะอย่างมีความสุขออกมา เสียงหัวเราะดังสะท้อนไปทั่วยอดเขา
หลังผ่านไปนานหลายปี เสียงหัวเราะนั้นคล้ายยังดังสะท้อนอยู่ที่นี่
จู่ๆ สายตาจิ๋งจิ่วพลันแปรเปลี่ยนเป็นเฉียบคมขึ้นมา คล้ายกระบี่ที่แท้จริงเล่มหนึ่ง
เขาลอยลงมาจากยอดไม้ ไร้ซึ่งซุ่มเสียง คล้ายดั่งใบไม้ร่วงใบหนึ่ง จากนั้นแฝงตัวเข้าไปในความมืด
ผ่านไปไม่นาน เขามาปรากฏตัวอยู่บนหน้าผาที่อยู่ห่างออกไปยี่สิบกว่าลี้แห่งนั้น
เขาเชื่อว่าตนเองมิได้ส่งเสียงใดๆ ออกมา กระทั่งการกระเพื่อมของลมก็น้อยมาก หากเมื่อครู่มีคนอยู่ที่นี่ เขาน่าจะไม่รับรู้ถึงการมาของตัวเอง
ตั้งแต่แรกเริ่ม เขาไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายจะมีสภาวะสูงส่งไปกว่าตัวเอง
เขารู้สึกผิดหวัง
บนหน้าผาไม่มีใครอยู่
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร บริเวณหุบเขาด้านล่างหน้าผามีเสียงโต้เถียงดังขึ้นมา
