ผู้บำเพ็ญพรตจำนวนหลายสิบคนมารวมตัวกันอยู่ที่นี่ เสียงโต้เถียงยิ่งดังขึ้นทุกขณะ ถ้ำยังมิทันเปิดออกจนหมด ผู้บำเพ็ญพรตไร้อาจารย์และผู้บำเพ็ญพรตจากสำนักเล็กๆ เหล่านี้ก็อดรนทนไม่ไหว พวกเขาเริ่มตกลงกันว่าอีกประเดี๋ยวจะแบ่งของวิเศษกันอย่างไร แต่สุดท้ายกลับไม่ได้คำตอบที่ทุกคนพึงพอใจ
สมณะหนุ่มแห่งวัดกั่วเฉิงรู้สึกว่าบรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นทุกขณะ ในใจรู้สึกเป็นกังวล คิดอยากจะกล่าวเตือนเสียหน่อย แต่ก็มิอาจเอ่ยปากได้เนื่องจากปิดวาจาอยู่ จึงรู้สึกร้อนใจ สมณะแก่เคยเห็นภาพเหตุการณ์คล้ายกันนี้มามากมาย รู้ว่าไม่สามารถห้ามคนเหล่านี้ได้ จึงปิดตาเริ่มภาวนา
ประเดี๋ยวผู้บำเพ็ญพรตเหล่านี้จะต้องเริ่มฆ่าฟันกันขึ้นมา หากตายไปเลยกลับยังดีหน่อย เพราะหากต้องรักษาคนที่แขนขาด ท้องฉีกเหล่านั้น มันต้องเปลืองแรงมิใช่น้อยทีเดียว
สมณะแก่พลันลืมตาขึ้น สายตามองขึ้นไปบนท้องฟ้า เขารับรู้ได้ถึงพลังที่คุ้นเคยสายนั้น จึงคิดชื่นชมอยู่ในใจ คืนนี้คงไม่เกิดเรื่องแล้ว
เสียงโต้เถียงกันในหุบเขาค่อยๆ เงียบลง ผู้บำเพ็ญพรตหลายคนทยอยรับรู้ได้ถึงพลังที่แผ่ลงมาจากบนท้องฟ้ายามค่ำคืนสายนั้น พวกเขาเงยหน้ามองขึ้นอย่างตกตะลึง
เมฆรุ้งสายหนึ่งลอยมาจากทางตะวันออกเฉียงใต้ บนนั้นมีแท่นดอกบัวขนาดใหญ่มหึมาปรากฏอยู่ลางๆ แผ่กระจายพลังฌานอันนิ่งสงบลงมา
“สมณะร่างทอง!”
