สมณะหนุ่มพลันมองเห็นจิ๋งจิ่วที่สวมหมวกลี่เม่าอยู่ตรงมุมหนึ่งของวัด รู้สึกลังเลเล็กน้อย หลังมองดูอยู่ครู่ถึงได้มั่นใจ จึงอดส่งเสียงร้องออกมาไม่ได้
สมณะแก่กล่าวอย่างจนปัญหา “ทำไมอีก?”
“ไอหยาๆๆๆ….”
สมณะหนุ่มคิดว่าจิ๋งจิ่วอยากจะปกปิดสถานะ จึงไม่กล้าชี้ไปที่เขา รู้สึกร้อนใจเป็นยิ่งนัก จึงกล่าวกับสมณะแก่ว่า “อาจารย์ลุง ท่านพูดถูก ข้าผิดไปแล้ว”
เขาคิดว่าในเมื่อสำนักชิงซานส่งจิ๋งจิ่วแห่งยอดเขาเสินม่อมา เช่นนี้ถ้ำที่เปิดออกในคืนนี้แม้นจะไม่ใช่ถ้ำอีกแห่งของนักพรตจิ่งหยาง แต่ก็ต้องเป็นถ้ำที่มีประวัติความเป็นมาอย่างแน่นอน
จิ๋งจิ่วเคยเจอสมณะหนุ่มรูปนี้มาสองครั้ง แต่กลับคิดไม่ถึงว่าเขาจะพูดมากเช่นนี้ หนวกหูยิ่งกว่าหลิ่วสือซุ่ยเสียอีก
หากเป็นเมื่อก่อน เกรงว่าเขาคงรู้สึกรำคาญ แต่เวลานี้กลับรู้สึกค่อนข้างใกล้ชิด จึงยิ้มเล็กน้อยไปทางสมณะหนุ่ม
แสงไฟส่องสว่างมุมหนึ่งที่อยู่ภายใต้หมวกลี่เม่า
สมณะหนุ่มเอามือทาบหน้าอก ในใจครุ่นคิดเป็นเหมือนดั่งที่ร่ำลือจริงด้วย ช่างหล่อเหลาเสียจริง
“ศิษย์พี่จิ๋ง…ไม่สิ อาจารย์อาจิ๋ง…เหตุใดท่านจึงมาที่นี่ หรือคืนนี้ท่านจะไปยังถ้ำนั้น?”
เสียงของเขาแผ่วเบา ผู้บำเพ็ญพรตคนอื่นภายในวัดมิทันได้สังเกตเห็น
จิ๋งจิ่วส่ายศีรษะ
สมณะหนุ่มเตรียมจะกล่าวอะไรบางอย่าง
สมณะแก่เดินเข้ามา กล่าวว่า “ปิดปาก”
