ในฐานะที่เป็นเรือนประมูลที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลหนานเหอ ทุกวันเรือนเป่าซู่จะหาเงินทองและหินผลึกได้เป็นจำนวนมาก ทว่านับแต่เมื่อวานก็ได้หยุดการประมูลทุกอย่าง หัวหน้าเรือนเป่าซู่ลงมาเป็นคนสั่งการให้ผู้ดูแลและคนใช้สิบกว่าชีวิตทำความสะอาดเรือนเป่าซู่ทั้งเก้าชั้นให้สะอาดหมดจด ห้ามมิให้มีฝุ่นแม้เพียงนิดเดียว
ชั้นเก้าถูกแบ่งออกเป็นสองห้อง ห้องหนึ่งเป็นของเจ้าแห่งยอดเขาชิงหรงซึ่งเป็นผู้นำคณะเดินทางในครั้งนี้ ส่วนอีกห้องหนึ่งเป็นของเจ้าล่าเยวี่ย
หัวหน้าเรือนเป่าซู่ไม่มีสิทธิ์ได้พบเจ้าแห่งยอดเขาทั้งสองท่าน เขาเพียงหวังว่าเจ้าแห่งยอดเขาท่านหนึ่งในนี้จะไม่จดจำเรื่องที่มิได้รับการต้อนรับอย่างสมเกียรติในครั้งนั้น — ห้องลี้ลับหมายเลขสองบนชั้นเจ็ด ไม่ว่าดูอย่างไรก็มิได้ถือเป็นการต้อนรับที่ไม่สมเกียรติ แต่ในเวลานั้นผู้ดูแลคนนั้นไหนเลยจะทราบว่าหญิงสาวที่คลุมผ้าสีเทาปิดบังใบหน้าจะเป็นเจ้าล่าเยวี่ยที่ร่ำลือกัน?
เรือนเป่าซู่ย่อมมิกล้าละเลยการดูแลเจ้าแห่งยอดเขาชิงหรง แต่เหล่าศิษย์ชิงซานทั้งที่เข้าร่วมประลองในงานชุมนุมเหมยฮุ่ยและที่ติดตามมาชมงานชุมนุมในครั้งนี้ต่างก็รับรู้ได้ถึงความเคารพและระมัดระวังที่เรือนเป่าซู่มีต่อเจ้าล่าเยวี่ย นอกจากความรู้สึกหวาดกลัวที่เผยออกมาเป็นครั้งคราวแล้ว ยังมีความรู้สึกต้อนรับขับสู้ที่แสดงออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน
