เยาซงซานเป็นหนึ่งในศิษย์จำนวนสิบคนที่ถูกคัดเลือกออกมาจากงานชุมนุมซื่อเจี้ยนเมื่อปีที่แล้ว ก่อนไปอยู่ที่ยอดเขาเหลี่ยงว่าง เขาฝึกกระบี่อยู่ที่ยอดเขาซั่งเต๋อมาโดยตลอด จึงไม่เข้าใจถึงสาเหตุที่เป็นเช่นนั้น ครั้นได้ยินศิษย์ของยอดเขาซีไหลและยอดเขาซื่อเยวี่ยอธิบายให้ฟัง ถึงได้ทราบว่าเป็นเพราะเหตุใด
เรือนเป่าซู่เป็นทรัพย์สินในโลกภายนอกของสำนักชิงซาน อาศัยการประมูลทำให้ได้รับหินผลึกและเงินทองเป็นจำนวนมาก แต่สำหรับสำนักชิงซานแล้วมันไม่ถือเป็นสิ่งสำคัญอะไร สิ่งที่สำนักชิงซานสนใจจริงๆ ก็คือวัตถุดิบปรุงยาและทรัพยากรที่ใช้สำหรับบำเพ็ญเพียรที่ทางราชสำนักและพันธมิตรพรรคต่างๆ ร่วมมือกันแจกจ่ายในทุกๆ ปี โดยตอนนี้เรือนเป่าซู่เป็นผู้รับผิดชอบจัดส่งของเหล่านี้มายังชิงซาน
เหลยพั่วอวิ๋นผู้ซึ่งเป็นเจ้าแห่งยอดเขาปี้หูคนก่อนตายไปหลายปีแล้ว มรดกหรือพูดอีกอย่างก็คือเส้นสายความสัมพันธ์ได้หายไปจนหมด เรือนเป่าซู่ย่อมต้องกังวลว่าจะถูกยกเลิกสิทธิ์ในการส่งของให้ชิงซาน
เยาซงซานกล่าวอย่างไม่เข้าใจ “ยอดเขาเสินม่อเพิ่งจะตั้งขึ้นมาได้ไม่นาน กระทั่งการประชุมของชิงซานก็ยังมิเคยเข้าร่วม แล้วจะมาสนใจเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้ได้อย่างไร เหตุใดเรือนเป่าซู่จึงไม่ไปหาอาจารย์ของยอดเขาอื่น?”
