ตกกลางคืน หลิ่วสือซุ่ยนอนอยู่บนเตียง สายตาเหม่อมองดูดวงดาราที่อยู่นอกหน้าต่าง
เขามิได้นอนไม่หลับเช่นนี้มานานแล้ว จนกระทั่งวันนี้คนจากสำนักเสวียนอินมาเยือน ในที่สุดชีวิตอันเงียบสงบภายในหมู่บ้านก็ถูกทำลายลง
ในหนึ่งปีมานี้ เขาค่อยๆ เข้าใจแล้วว่าเหตุใดจิ๋งจิ่วจึงพูดจาน้อยคำ ทั้งชื่นชอบเหม่อลอย
นั่นเป็นเพราะเรื่องราวในใจมีอยู่มากมาย
รุ่งเช้าลุกขึ้นจากเตียง เขาบอกบิดามารดาว่ามีธุระ เช้านี้ยังไม่ไปนา
ผ่านไปไม่นาน ประตูบ้านถูกเคาะดัง
เมื่อผลักประตูออกไปดู พบว่าผู้มาเยือนคือบัณฑิตชราคนหนึ่ง ชุดสีน้ำเงินถูกซักจนซีดขาว หนวดเองก็เป็นสีขาว ให้ความรู้สึกมีคุณธรรมและบารมีสูงส่ง
หลิ่วสือซุ่ยแปลกใจเล็กน้อย กล่าวถามว่า “เปลี่ยนคนแล้วหรือ?”
บัณฑิตชรากล่าว “ใช่”
หลิ่วสือซุ่ยกล่าว “ไม่ทราบว่าท่านคือ?”
บัณฑิตชรากล่าว “เรือนอี้เหมา”
หลิ่วสือซุ่ยตกตะลึง จากนั้นพลันเกิดความรู้สึกศรัทธาเลื่อมใส
หากพูดถึงสำนักฝ่ายธรรมะของแผ่นดินเฉาเทียน ในช่วงเวลาหลายสิบปีมานี้สำนักกระบี่ซีไห่และสำนักเฟิงเตาเริ่มมีอำนาจบารมี แต่หากพูดถึงสถานะและรากฐานอันยาวนาน ยังคงเป็นสำนักจงโจว สำนักชิงซาน วัดกั่วเฉิงและเรือนอี้เหมา ในเรือนอี้เหมาล้วนแต่เป็นบัณฑิตปัญญาชน กระทำการใดล้วนเรียบง่ายติดดิน ทว่าความสามารถกลับไม่มีผู้ใดกล้าสงสัย
