เมื่อมาถึงที่นาของตัวเอง เขาถึงพบว่าที่นาได้เติมน้ำลงไปเรียบร้อยแล้ว ผิวน้ำเงียบสงบ สะท้อนท้องฟ้าสีคราวและเมฆสีขาว แลดูงดงาม
บิดาแซ่หลิ่วกำลังแบ่งกล้าข้าว มารดาแซ่หลิ่วเพิ่งจะไปตักน้ำมาสองไห เตรียมกลับบ้านทำอาหาร เมื่อเห็นเขามา ก็มิได้กล่าวกระไร
หลิ่วสือซุ่ยรับกล้าข้าวมาจากมือของผู้เป็นบิดา ก่อนจะเหยียบลงไปในนา
เท้าของเขาจมลงไปในโคลน เนื่องจากยืนไม่มั่นคง อีกทั้งร่างกายอ่อนแรง เขาจึงล้มก้นกระแทกลงไป
ภายในนาที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลมีเสียงหัวเราะดังขึ้น ก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงมีเสียงตี ด่าท่อ และเสียงร่ำไห้ดังขึ้นมา
ท้องฟ้าและเมฆขาวที่สะท้อนอยู่บนผิวน้ำก็แตกกระจายเป็นภาพเล็กภาพน้อย
หลิ่วสือซุ่ยนั่งอยู่ในนา ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองเป็นคนที่ไร้ประโยชน์แล้ว
…………………………………………………………………
