สุดท้ายคนก็มิใช่กระบี่ ความคิดที่ไม่สามารถพิสูจน์ได้ก็เป็นได้แค่เพียงการคาดเดาเท่านั้น
ดังนั้นร่างกระบี่แต่กำเนิดจึงเป็นแค่เพียงเรื่องสมมติอย่างหนึ่งเท่านั้น
“หากนั่นมิใช่ร่างกระบี่แต่กำเนิด แล้วยังจะเป็นอะไรได้อีก?”
เฉิงโหยวเทียนซึ่งเป็นเจ้าแห่งยอดเขาปี้หูเอ่ยขึ้นมา หลังจากนิ่งเงียบมาโดยตลอด
ภาพที่เกิดขึ้นชั่วพริบตานั้นศิษย์ธรรมดามองไม่เข้าใจ แต่พวกเขาซึ่งเป็นยอดฝีมือที่บำเพ็ญเพียรมาเป็นเวลานาน จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่ตกตะลึง?
“สองมือของเขามันยังไงกันแน่?”
เจ้าแห่งยอดเขาซื่อเยวี่ยขมวดคิ้วขึ้นมา “กระบี่ของกั้วหนานซานมิใช่กระบี่บินธรรมดา”
ในฐานะที่เป็นศิษย์คนแรกของเจ้าสำนักชิงซาน กระบี่ของกั้วหนานซานย่อมต้องเป็นกระบี่ที่มิธรรมดา มีนามว่าทะเลคราม เป็นกระบี่เซียนชั้นสอง
มีเรื่องราวเรื่องหนึ่งหรือพูดอีกอย่างก็คือคดีหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับกระบี่เล่มนั้น
ว่ากันว่าเพื่อให้กั้วหนานซานที่ตอนนั้นยังเป็นเพียงศิษย์ขั้นล้างกระบี่ได้กระบี่เล่มนี้ ผู้อาวุโสคนหนึ่งของตระกูลกู้…ยอมคืนกระบี่กลับสู่ชิงซานล่วงหน้า
เพื่อที่จะได้รับการยอมรับจากกระบี่ทะเลคราม กั้วหนานซานใช้เวลาอยู่สองปีเต็ม ช้ากว่าจัวหรูซุ่ยและเจ้าล่าเยวี่ยมากนัก
ยอดกระบี่มาหักลงเช่นนี้ หากจะหลอมขึ้นมาใหม่มิรู้ต้องใช้เวลากี่ปี เหล่าเจ้าแห่งยอดเขาเองก็รู้สึกเสียดายเช่นกัน
