“ต่อให้จิ๋งจิ่วจะเป็นวิชาฝ่ามือกำสรวลของวัดกั่วเฉิงจริงๆ มันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะจับกระบี่เล่มนี้”
ตามปกติแล้ว ใครก็ตามที่พยายามจะจับกระบี่นามว่าทะเลครามเล่มนั้นเหมือนอย่างจิ๋งจิ่ว สิ่งแรกที่จะเกิดขึ้นคือนิ้วทั้งสิบขาดสะบั้น จากนั้นจึงเป็นฝ่ามือ
เจ้าแห่งยอดเขาซื่อเยวี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางกล่าว “นอกเสียจาก…เจ้านั่นมันจะเคยฝึกวิชากายาวชิระ”
เจ้าแห่งยอดเขาซีไหลกล่าว “สามปีก่อนยอดเขาซั่งเต๋อเคยสงสัยเช่นนี้”
เมื่อสามปีก่อนตอนที่ยอดเขาเสินม่อปรากฏสู่โลกมนุษย์อีกครั้ง ตอนนั้นฉือเยี่ยนเคยกล่าวเอาไว้ว่าจิ๋งจิ่วอาจจะเคยฝึกวิชากายาวชิระมาก่อน
ครานั้นผู้อาวุโสแห่งยอดเขาอวิ๋นสิงยังเคยพูดหยอกขึ้นมาว่าที่จิ๋งจิ่วชอบลูบศีรษะคน อาจจะติดนิสัยมาจากพิธีก้วนติ่งของพวกพระก็เป็นได้
สำนักชิงซานไม่เคยเชื่อสมมติฐานนี้ และมองว่ามันเป็นเพียงเรื่องขำขัน เพียงแต่ไม่เข้าใจว่าเหตุใดยอดเขาซั่งเต๋อที่ปกติเคร่งขรึมตลอดเวลาถึงได้มาพูดเรื่องขำขันเช่นนี้
ตอนนี้ดูเหมือนว่ายอดเขาซั่งเต๋อจะมิได้พูดเรื่องขำขันเสียแล้ว
สายตาหลายคู่มองไปทางกระบี่สามฉื่อ
เหล่าเจ้าแห่งยอดเขาทราบว่าชายแก่ที่มีนิสัยเยือกเย็นผู้นั้นกำลังฟังบทสนทนานี้อยู่
เจ้าแห่งยอดเขาซีไหลค่อยๆ กล่าวว่า “ร่างผลของกายาวชิระ รวมกับวิถีกระบี่ของชิงซาน ไม่แน่อาจจะมีโอกาสกลายเป็นร่างกระบี่แต่กำเนิดจริงๆ ก็เป็นได้”
