กู้ชิงสีหน้าเคร่งเครียด ชายหนุ่มแซ่หยวนสีหน้าขาวซีด
ภาพจากไข่มุกซู่หลิวไม่ชัดเจน แล้วก็ไม่มีเสียง แต่พวกเขาก็ยังดูเข้าใจว่าวันนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น
หลิ่วสือซุ่ยถูกทำลายสภาวะที่ได้บำเพ็ญมา พร้อมกับถูกขับออกจากสำนัก
จิ๋งจิ่วท้าสู้ศิษย์ของยอดเขาเหลี่ยงว่างติดต่อกัน ทั้งยังทำให้ศิษย์คนแรกของเจ้าสำนักกระอักเลือดด้วย
ทั้งสองคนสบตากัน ต่างฝ่ายต่างมองเห็นความตกตะลึงในดวงตาของอีกฝ่าย
กู้ชิงตบบ่าชายหนุ่มแซ่หยวน พลางกล่าวปลอบใจว่า “ไม่เป็นไร”
ก่อนงานชุมนุมซื่อเจี้ยนในวันนี้ เขาก็รู้สึกอยู่แล้วว่าต้องเกิดเรื่องแน่นอน เพียงแต่คิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องราวจะบานปลายใหญ่โตถึงเพียงนี้
โชคดีที่หลิ่วสือซุ่ยยังรักษาชีวิตของตัวเองเอาไว้ได้ อาจารย์ทั้งสองท่านก็มิได้เสียหายอะไร
ชายหนุ่มแซ่หยวนรู้สึกชื่นชม คิดในใจมิเสียทีที่อยู่บนยอดเขาเสินม่อมาสามปี เจอกับเรื่องราวใหญ่โตขนาดนี้ยังมิลนลาน จึงกล่าวว่า “ศิษย์พี่ช่างสุขุมจริงๆ”
กู้ชิงกล่าว “อาจารย์อาเป็นเจ้าแห่งยอดเขา เจ้าก็ถือเป็นศิษย์อันดับหนึ่งแห่งยอดเขาเสินม่อ ข้าควรจะเรียกเจ้าว่าศิษย์พี่”
ชายหนุ่มแซ่หยวนไหนเลยจะยอม เขากล่าวว่า “ต้องว่าตามลำดับที่เข้าสำนักมาสิ”
กู้ชิงส่ายศีรษะ กล่าวว่า “หากจะว่ากันตามลำดับที่เข้าสำนักมา ข้าก็มิใช่ศิษย์พี่อยู่ดี”
ชายหนุ่มแซ่หยวนไม่เข้าใจ จึงกล่าวว่า “เช่นนั้นคือใคร?”
