กั้วหนานซานเพิ่งจะบรรลุเข้าสู่ขั้นคเนจร การควบคุมกระบี่ที่อยู่ห่างออกไปหลายลี้ยังมิค่อยลื่นไหลเท่าไร
กระบี่บินถูกทำลายจากระยะไกล แต่มิใช่ว่าอยู่ห่างไกลแล้วอาการบาดเจ็บที่เขาได้รับจะเบาลง
“ไร้ยางอาย!”
เหล่าศิษย์ของยอดเขาเหลี่ยงว่างโกรธแค้นจนถึงขีดสุด ต่างคนต่างขี่กระบี่บินขึ้นไป
ลำแสงกระบี่หลายสิบสายส่องสว่างป่าหิน เตรียมจะมุ่งหน้าไปทางตะวันตก
ฉือเยี่ยนขี่กระบี่บินไปขึ้นบนท้องฟ้า แขนเสื้อสะบัดทีหนึ่ง
ยอดฝีมือขั้นคเนจรลงมือ ไหนเลยที่ศิษย์หนุ่มสาวเหล่านี้จะทนรับได้
ลมแรงพัดขึ้นมา ลำแสงกระบี่หลายสิบสายปั่นป่วน ถูกบีบให้ถอยกลับมายังหน้าผา
ฉือเยี่ยนตะคอกเสียงต่ำ “พวกเจ้าคิดจะทำอะไร? หรือจะบีบให้ข้าใช้กฎสำนักจัดการกับพวกเจ้า?”
เหล่าศิษย์ยอดเขาเหลี่ยงว่างทั้งหัวมีแต่ความโกรธแค้น ไหนเลยจะทนฟังต่อไปได้
กั้วหนานซานเช็ดโลหิตที่อยู่ตรงมุมปาก มองดูเหล่าศิษย์น้องหญิงชายพลางกล่าว “ข้าไม่ระวังเอง ไม่เกี่ยวกับเขา”
……
……
บนยอดเขาเงียบสงัดอย่างน่าประหลาด
สายตาจำนวนนับไม่ถ้วนมองไปทางจิ๋งจิ่ว
สายตาเหล่านั้นมีความซับซ้อน บางคนมองด้วยความเคียดแค้น บางคนมองด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่ที่มากที่สุดย่อมต้องเป็นความตกตะลึง
จิ๋งจิ่วทำเรื่องที่ยากจะจินตนาการได้เรื่องหนึ่งสำเร็จ
เขาระบุชื่อท้าสู้กับยอดเขาเหลี่ยงว่าง แสดงพลังของสภาวะมิประจักษ์ออกมาอย่างเหนือความคาดหมาย เอาชนะหม่าหวาได้อย่างง่ายดาย
