หากนี่ยังถือเป็นเรื่องธรรมดา เช่นนั้นการที่กู้หานซึ่งเป็นศิษย์อันดับสามของยอดเขาเหลี่ยงว่างก็พ่ายแพ้ด้วยกระบี่ของเขาจะอธิบายอย่างไร
ที่น่าตกตะลึงยิ่งกว่านั้นก็คือเขาหักกระบี่ของกั้วหนานซาน!
สิ่งที่ตัดสินแพ้ชนะคือสองมือของจิ๋งจิ่ว
สองมือของเขาประกบกัน หนีบกระบี่ของกั้วหนานซานเอาไว้
การที่กู้หานกล้าใช้บ่อน้ำเยือกเย็นในสารทฤดูนั้นเป็นเพราะสภาวะเขาอยู่เหนือจิ๋งจิ่ว การใช้วิธีการต่อสู้ที่รุนแรงและอันตรายเช่นนี้ เขาย่อมมีเหตุผลของเขา
สภาวะของจิ๋งจิ่วต่ำต้อยกว่ากั้วหนานซานขนาดนั้น เหตุใดจึงกล้าทำเช่นนี้?
นี่มันมิใช่สิ่งที่จะอธิบายได้ด้วยคำว่าความกล้า
ไม่ว่าจะเป็นบ่อน้ำเยือกเย็นในสารทฤดูของกู้หานหรือฝ่ามือกำสรวลของวัดกั่วเฉิง การจะใช้สองมือผนึกกระบี่บินเอาไว้ก็ล้วนแต่จำเป็นต้องเดินปราณกระบี่เอาไว้ล่วงหน้า
จิ๋งจิ่วคิดคำนวณเอาไว้แต่แรกแล้วว่ากั้วหนานซานจะปล่อยกระบี่ออกมา ถึงขนาดคาดการณ์ช่วงเวลาที่เขาจะปล่อยกระบี่ออกมา แล้วก็รอคอยเวลานั้น!
วิธีการต่อสู้เช่นนี้มันช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ เหล่าลูกศิษย์พากันครุ่นคิดอย่างละเอียดหลังจากที่ใจเย็นลง ต่างคนต่างรู้สึกว่ามันน่าหวาดกลัว แต่กลับบอกไม่ถูกว่าตรงไหนกันแน่ที่น่ากลัว
คนอื่นอย่างเจ้าแห่งยอดเขาต่างๆ และฉือเยี่ยนต่างมองเห็นอย่างชัดเจนว่าจิ๋งจิ่วใช้การคำนวณสถานการณ์ต่อสู้ล่วงหน้าในการเอาชนะกู้หานเช่นเดียวกัน
