ครั้นกล่าวจบ นางก็พาจิ๋งจิ่วขี่กระบี่บินออกไป
ลำแสงกระบี่สีแดงวาดเป็นเส้นตรง มุ่งหน้าไปทางยอดเขาเสินม่อ
……
……
ตกเย็น งานชุมนุมซื่อเจี้ยนจบสิ้นลง
เยาซงซานและศิษย์คนอื่นรวมเก้าคนได้สิทธิ์ไปร่วมงานชุมนุมเหมยฮุ่ยในปีหน้า
สิทธิ์ที่เหลือสุดท้ายนั้นย่อมต้องเป็นของจิ๋งจิ่ว แม้นเขาจะมิได้อยู่จนจบงานก็ตาม
เจ้าล่าเยวี่ยใช้สถานะของเจ้าแห่งยอดเขาเสินม่อเสนอข้อเรียกร้องอย่างชัดเจน ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเอาชนะกู้หานได้อย่างใสสะอาด ไม่ว่าใครก็ต้องยอมรับว่าเขามีคุณสมบัติที่จะไปเข้าร่วมงานชุมนุม
อาจารย์แต่ละยอดเขาและเหล่าลูกศิษย์ทยอยแยกย้ายไป ท้องฟ้าพลันเต็มไปด้วยลำแสงกระบี่ แสงอาทิตย์ยามเย็นคล้ายถูกฉีกออกเป็นแถบสีแดงจำนวนนับไม่ถ้วน
แต่เจ้าแห่งยอดเขากลับยังไม่จากไป
แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องแท่นหินบนหน้าผา ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ
ในฐานะที่เป็นศิษย์คนแรกของเจ้าสำนัก เป็นศิษย์อันดับหนึ่งแห่งยอดเขาเหลี่ยงว่าง ความจริงแล้วสถานะในสำนักชิงซานของกั้วหนานซานนั้นสูงส่งอย่างมาก ผู้อาวุโสบางคนยังมีบารมีสู้เขาไม่ได้ด้วยซ้ำ
ตามหลักแล้ว แม้นจิ๋งจิ่วจะมีสถานะเป็นอาจารย์อา แต่การที่ใช้วิธีแบบนี้ทำร้ายอีกฝ่าย เขาก็ควรจะต้องชดใช้อะไรบ้าง
ยอดเขาเสินม่อในเวลานี้มีเพียงคนหนุ่มสาวสี่คนกับลิงอีกฝูงหนึ่ง มิได้มีกำลังอะไรในชิงซาน
