เวลานี้กู้หานกำลังครองความได้เปรียบ เขาย่อมไม่มีทางปล่อยให้โอกาสหลุดมือไป สายตาเยือกเย็นเล็กน้อย มือขวาร่ายเคล็ดกระบี่
ลำแสงกระบี่สีขาวจู่ๆ ก็ยาวขึ้น จากนั้นฟันไปทางหน้าผา
กระบี่เหล็กหมุนอย่างฉับพลัน พาจิ๋งจิ่วหลบการโจมตี
ลำแสงสีขาวพุ่งไปข้างหน้าอีกครั้ง
กระบี่เหล็กหลบอีกครั้ง
บนหน้าผามีรอยฟันของกระบี่เกิดขึ้นหลายรอย เศษหินร่วงตกลงไปด้านล่าง
จิ๋งจิ่วบังคับกระบี่ออกไปไกลขึ้น ลำแสงกระบี่สีขาวตามติดไม่ปล่อย ไม่กี่อึดใจก็มาถึงปลายสุดทางด้านตะวันตกของป่าหิน
เสาหินที่นี่มีจำนวนน้อยกว่าด้านหน้ายอดเขามาก ระหว่างเสาหินแต่ละต้นห่างกันร้อยกว่าจ้าง
ลำแสงกระบี่หดหาย จิ๋งจิ่วหยุดอยู่บนเสาหินต้นหนึ่ง
ในเวลานี้ เขาอยู่ห่างจากแท่นหินรับชมการประลองด้านหน้ายอดเขาอยู่หลายลี้ ในสายตาทุกคน เขากลายเป็นจุดสีดำเล็กๆ จุดหนึ่ง
แม้นกู้หานจะเป็นยอดฝีมือทางวิถีกระบี่ที่บรรลุสภาวะมิประจักษ์ขั้นสูง แต่เขาก็ไม่สามารถโจมตีจากระยะไกลขนาดนี้ได้
เขาแค่นหัวเราะ เหยียบไปบนกระบี่ที่เรียกกลับมา ก่อนจะบินไปยังทิศทางที่จิ๋งจิ่วอยู่
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ในป่าหินทางด้านตะวันตกพลันมีลำแสงกระบี่จำนวนนับไม่ถ้วนสว่างขึ้นมา เศษหินปลิวว่อน ฝุ่นควันคละคลุ้ง บดบังทัศนวิสัยของศิษย์ที่สภาวะค่อนข้างต่ำต้อย
เหล่าลูกศิษย์รู้ว่าการต่อสู้ทางด้านนั้นเป็นไปอย่างดุเดือด แต่พวกเขากลับมองไม่ชัดเจน จึงอดร้อนใจขึ้นมาไม่ได้
