ศิษย์ที่ใจกล้าบางคนไม่สนใจกฎเกณฑ์ ทยอยขี่กระบี่บินขึ้นไปยังด้านบนป่าหิน
อาจารย์หลายคนที่อยู่บนแท่นหินก็ลุกยืนขึ้นมา สายตาทอดมองไปทางด้านนั้น
……
……
“เพลงกระบี่ไร้จุดจบปกคลุมแน่นหนาราวหิมะ ข้ารู้สึกว่ามันเหมาะแก่การปิดทางหนีมากกว่าเพลงกระบี่เจ็ดดอกเหมยเสียอีก กู้หานใช้มันออกมาได้ช่ำชองขนาดนี้ ดูเหมือนจะฝึกหนักอยู่หลายปีทีเดียว”
“รีบดูเร็ว ศิษย์พี่กู้ใช้เพลงกระบี่แปดทิศหรือนั่น? เกรงว่าศิษย์พี่บนยอดเขาปี้หูยังใช้ได้ไม่ช่ำชองเท่าเขาเลยนะเนี่ย”
“ศิษย์พี่กูเข้าใจเคล็ดกระบี่สุริยันได้ลึกซึ้งที่สุดจริงด้วย มิแปลกที่ตอนนั้นกู้ชิงจะเรียนเพลงกระบี่นี้เหมือนกัน”
“ใช้กระบี่่ของทั้งสามยอดเขาออกมาได้อย่างง่ายดาย สมแล้วที่ศิษย์พี่กู้เป็นยอดฝีมือทางวิถีกระบี่สามอันดับแรกของยอดเขาเหลี่ยงว่าง ช่างน่านับถือจริงๆ”
“อย่าลืมสิ ศิษย์พี่กู้มาจากยอดเขาเทียนกวง จนถึงตอนนี้เขายังมิได้ใช้เพลงกระบี่แบกสวรรค์เลยนะ”
“สุดยอดกระบี่ของยอดเขาเหลี่ยงว่างล่ะ? นั่นต่างหากถึงจะเป็นระดับที่แท้จริงของศิษย์พี่กู้ ขอเพียงใช้ออกมา จิ๋งจิ่วจะต้องแพ้แน่นอน”
ท่ามกลางเสียงชื่นชมที่ดังขึ้นมา ย่อมมีหลายคนที่คิดถึงความจริงอีกอย่างหนึ่งได้
วิถีกระบี่ของกู้หานนั้นสูงส่ง เพลงกระบี่เองก็ยอดเยี่ยม
แต่ว่า
กระบี่เหล็กของจิ๋งจิ่วยังอยู่
