เมฆหมอกที่ลอยวนอยู่ในป่าหินได้รับอิทธิพลจากคลื่นพลังนี้ มันค่อยๆ จมลงไปด้านล่างจนตกลงไปถึงพื้น ก่อนจะกลายเป็นทะเลเมฆที่หนาประมาณสองฉื่อ
ภาพนี้ช่างงดงาม แต่ทุกคนรู้ว่าเจ้าแห่งยอดเขาอวิ๋นสิงมิได้คิดที่จะสร้างทิวทัศน์ขึ้นมาให้ชม หากแต่อยากจะให้เหล่าศิษย์ที่อยู่ด้านล่างมองเห็นการต่อสู้นี้อย่างชัดเจน
เหล่าอาจารย์รวมไปถึงเจ้าแห่งยอดเขาอวิ๋นสิงต่างอยากรู้ว่าจิ๋งจิ่วจะแก้ไขสถานการณ์การต่อสู้ที่หม่าหวาสร้างขึ้นมาอย่างไร ขณะเดียวกันก็อยากให้เหล่าลูกศิษย์ได้เรียนรู้สิ่งเหล่านี้
เมื่อมองจากจุดนี้ พวกเขาดูค่อนข้างเชื่อมั่นในตัวจิ๋งจิ่วอยู่ทีเดียว
……
……
“ไป”
จิ๋งจิ่วยังคงใช้วิธีที่เขาคุ้นเคยมากที่สุดในการทำลายแผนการของหม่าหวา ยังคงเป็นการพูดแค่คำๆ เดียว
กระบี่เหล็กพุ่งออกไป บินตรงไปยังเสาหินที่อยู่ห่างออกไปร้อยกว่าจ้างต้นนั้น
ใช้คำว่าบินดูจะไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไรนัก เพราะกระบี่เหล็กรวดเร็วเกินไป เร็วจนไม่มีแม้กระทั่งเงา กระทั่งลำแสงกระบี่ก็ยังไม่ทันจะได้เปลี่ยนเป็นเส้น
คนที่ชมการต่อสู้รู้สึกเหมือนมีอะไรผ่านตรงหน้าไป คล้ายกับตอนที่จิ๋งจิ่วพุุ่งขึ้นไปจากพื้นเมื่อครู่นี้ กระบี่เหล็กเล่มนั้นได้มาถึงตรงกลางระหว่างเสาหินทั้งสองต้นแล้ว
ในเวลานี้กระบี่ของหม่าหวาเพิ่งจะพุ่งออกมาจากเสาหินได้ไม่ถึงยี่สิบจ้าง
