เมื่อเห็นกระบี่เหล็กเล่มนั้น หม่าหวาทั้งตกใจและหวาดกลัว เขารีบขับปราณกระบี่ออกมาอย่างฉับพลัน เรียกกระบี่บินกลับมาป้องกันตรงด้านหน้าตัวเอง
เสียงเคร้งดังชัดเจน!
ด้านบนป่าหินมีเสียงลมหวีดอย่างรุนแรง คลื่นเสียงแผ่กระจายออกไปรอบทิศ
ในช่วงเวลาที่คับขันที่สุด กระบี่ของเขาป้องกันกระบี่เหล็กของจิ๋งจิ่วเอาไว้ได้อย่างฉิวเฉียด
เขาทรุดตัวลงนั่งบนเสาหิน ตะลึงลานทำอะไรไม่ถูก ทะเลแห่งการรับรู้สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง โอสถกระบี่ยากสงบได้
กระบี่ของจิ๋งจิ่วแข็งเกร่งยิ่งนัก!
นี่มิใช่แค่พลังอันมหาศาลที่มาพร้อมตัวกระบี่ แต่ยังหมายถึงความเร็วด้วย
เสียงฟิ้วดังขึ้น กระบี่เหล็กของจิ๋งจิ่ววกกลับมาอีกครั้ง ยังคงไม่มีเงากระบี่ มีเพียงลำแสงกระบี่ปรากฏขึ้นมาสั้นๆ เท่านั้น
หม่าหวารู้ว่าตนไม่มีทางรับกระบี่นี้ได้เด็ดขาด เขาส่งเสียงเหอะออกมา เหยียบกระบี่หนีไปยังตำแหน่งที่ไกลออกไปอย่างไม่ลังเล
จากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็ไปยืนอยู่บนเสาหินอีกต้นหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปอีกหลายสิบจ้าง เมื่อหันมองกลับไป เขาเห็นเสาหินที่ตนเองยืนอยู่ก่อนหน้าถูกกระบี่เหล็กของจิ๋งจิ่วฟันจนแตกออก เศษหินจำนวนนับไม่ถ้วนร่วงตกลงไปยังพื้นด้านล่าง ดูคล้ายพายุหิมะที่ปลิวกระจายเต็มท้องฟ้า
หม่าหวาใบหน้าขาวซีด เหงื่อเย็นๆ ไหลซึมอาภรณ์ออกมา
ไม่ว่าจะเป็นกลยุทธ์หรือแผนการอะไรก็ล้วนแต่ไร้ความหมายเมื่ออยู่ต่อหน้าพลังและความเร็ว
