ในตอนที่กระบี่เหล็กบินเข้ามาหาเขา เขาถึงขนาดสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตาย
เขาไม่กล้าจินตนาการว่าถ้าหากตนเองตอบสนองช้ากว่านั้นเพียงนิดเดียว จุดจบของตนเองจะเป็นอย่างไร
ความจริงแล้วเขาเองก็ไม่มีเวลาจะไปมัวครุ่นคิดถึงเรื่องเหล่านี้ เพราะกระบี่ของจิ๋งจิ่วมาอีกแล้ว
เสียงหวีดของกระบี่เหล็กแหวกอากาศเข้ามา ดูทรงพลังยิ่งนัก
หม่าหวารู้ว่าตนเองไม่มีทางรับกระบี่นี้ได้เลย แล้วก็ไม่มีทางหลบกระบี่นี้ได้ด้วย
เขายื่นมือไปกำด้ามกระบี่แล้วยกมาขวางไว้ด้านหน้า พลางตะโกนเสียงดังว่า “ข้ายอม…”
เสียงตู้มดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นมา!
จิ๋งจิ่วไม่ให้โอกาสเขาได้ยอมแพ้
กระบี่เหล็กฟาดลง ตัดคำพูดที่เขายังไม่ทันพูดออกมาจากปากคำนั้นจนขาดสะบั้น
หม่าหวากระอักโลหิตออกมาคำหนึ่ง
เขาไม่อาจทนรับต่อไปได้อีก ร่างกายร่วงตกลงไปจากเสาหิน
บริเวณยอดเขาเต็มไปด้วยเสียงอุทานตกใจ
จิ๋งจิ่วมิได้ยั้งมือ
กระบี่ไล่ตามหม่าหวาไป ก่อนจะฟันลงอย่างต่อเนื่อง
ที่น่าแปลกก็คือ หม่าหวาที่ร่วงตกลงไปยังพื้นด้านล่างยังคงฝืนอยู่ในท่าจับกระบี่ แต่กลับป้องกันการโจมตีส่วนใหญ่เอาไว้ไม่ได้
กระบี่เหล็กสับลงไปยังใบหน้าของเขาไม่หยุด คล้ายค้อนหนักๆ ที่ทุบลงไปไม่หยุด ส่งเสียงดังสนั่น
ผัวะๆๆๆ!
เสียงที่น่าหวาดกลัวนี้ดังสะท้อนไปทั่วทั้งยอดเขาเทียนกวง
เสียงตูมดังขึ้น หม่าหวาตกลงสู่พื้นอย่างแรง ทะเลหมอกแตกกระจาย
กระบี่เหล็กบินกลับมา
