หลายคนต่างรู้สึกว่าตนเองได้ยินเสียงร้องโหยหวนของสัตว์ป่าหลังได้รับบาดเจ็บ แต่กลับมิรู้ว่าเสียงนี้มาจากไหน
ไม่ว่าจะในป่าบนยอดเขา หรือหน้าผาด้านหลังเมฆก็ล้วนแต่เงียบสงัด
คล้ายว่าเสียงนี้มันดังขึ้นมาในหัวของพวกเขา
เจี่ยนหรูอวิ๋นเองก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนนี้เช่นกัน
เขารู้ว่าเสียงนี้มาจากที่ใด แม้นหลิ่วสือซุ่ยจะมิได้อ้าปากก็ตาม
ถึงจะอยู่ห่างออกไปสามร้อยจ้าง แต่เขาก็สามารถมองเห็นความโกรธเกรี้ยวบนใบหน้าหลิ่วสือซุ่ยและความเด็ดเดี่ยวที่อยู่ในดวงตานั้นได้
สายตาที่เด็ดเดี่ยวแปรเปลี่ยนเป็นเปลวไฟเล็กๆ อย่างรวดเร็ว มันทั้งแดงฉานและดูแปลกประหลาดอย่างมาก
ร่างกายของหลิ่วสือซุ่ยแผ่กระจายกลิ่นอายที่เต็มไปด้วยความป่าเถื่อนอย่างรุนแรงออกมา
ในเวลานี้ เขาเหมือนแปรเปลี่ยนเป็นสัตว์ประหลาดโบราณตัวหนึ่ง
อากาศที่อยู่รอบกายหลิ่วสือซุ่ยหมุนวนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว บริเวณรอบๆ ร้อนระอุ คล้ายมีเปลวเพลิงที่ไร้รูปลักษณ์กำลังพวยพุ่งออกมา
เสียงซู่ๆ ดังขึ้น เมฆหมอกที่ลอยเข้ามาพร้อมกับกระบี่บินเหล่านั้นก็ถูกแผดเผาจนสลายหายไปจนหมดสิ้น โดยไม่มีโอกาสได้สัมผัสถูกตัวเขาเลยแม้แต่นิดเดียว
กระบี่บินของเจี่ยนหรูอวิ๋นรับรู้ได้ถึงอันตราย มันเตรียมจะบินหนีออก แต่กลับถูกพลังบางอย่างที่มองไม่เห็นตรึงเอาไว้ ตัวกระบี่สั่นสะเทือนไม่หยุด ส่งเสียงหวีดร้องอย่างรุนแรง พยายามดิ้นรนอย่างสุดชีวิต แต่กลับหนีไปไหนไม่ได้ มันหยุดค้างอยู่กลางอากาศตรงหน
